سرودهای روشنایی · زهره ایمانی
فصل ۸: نور جاودان
سالها گذشته است. آزوکایا دوباره سبز است و رودی در دشتهایش جاری است. لیام، حالا پیر و سپیدمو، کنار معبدی زندگی میکند که به یاد کاتیا ساخته شده.

آزوکایای سبز
آزوکایا · نمایش روی نقشهنور خورشید، که حالا سالهاست بر دشتهای آزوکایا میتابد، با ملایمت از میان شاخههای درختان کاج عبور میکند و روی زمین میافتد. نسیمی خنک، که عطر علفهای تازه روییده را با خود میآورد، در میان این سرزمین بازسازیشده میوزد.
دیگر خبری از مههای مرگبار یا زمزمههای شوم نیست. آزوکایا دوباره نفس میکشد؛ اما این نفس، یادگار شجاعت کسانی است که برایش جنگیدند.

معبد کاتیا
معبد کاتیا · آزوکایا · نمایش روی نقشهدر میان این دشتهای سرسبز، بر فراز تپهای که مشرف به رودخانهٔ زلال و نوپای سرزمین است، معبدی از سنگ سفید ایستاده. دیوارهایش با دقت و عشق تراشیده شدهاند و هر گوشهاش حکایتی از گذشته را در خود نگه داشته. حکاکیهایی ظریف از گندمهای طلایی و شعلههای نور، دیوارها را زینت دادهاند؛ اما در مرکز معبد، مجسمهای از زنی با شنلی بلند قرار دارد که دستانش به سوی آسمان بلند شدهاند. چهرهاش ترکیبی از آرامش و عزم است و در دستانش، دو سنگ زمرد به چشم میخورد؛ نمادی از زمردهایی که روزگاری روشنایی را به این سرزمین بازگرداندند.
لیام، حالا با موهایی سپید و خاکستری و چهرهای که خطوط زمان بر آن نقش بسته، در مقابل این مجسمه ایستاده است. دستانش، که زمانی خنجر را با قدرت در برابر تاریکی میچرخاندند، حالا آرام و لرزان روی عصایی چوبی تکیه دادهاند. چشمانش، که هنوز برق شجاعت را در خود دارند، به مجسمه خیره شدهاند. باد موهایش را به بازی گرفته، اما او بیحرکت مانده؛ گویی در گفتوگویی خاموش با کسی است که دیگر اینجا نیست.
پایین پای مجسمه، محفظهای کوچک و شیشهای قرار دارد و درون آن، بقایایی از خاکستر، ورقهای نیمهسوختهٔ کتاب کهن و زمردهای خردشده؛ آخرین یادگارهایی از کاتیا که لیام با دقت و احترام در این معبد نگه داشته است.
از دور صدای قدمهایی سبک به گوش میرسد. پسری نوجوان، با لباسهایی ساده و چشمانی کنجکاو، از تپه بالا میآید. در دستش سبدی از نان تازه است و بوی آن در هوا پخش میشود. با احترام نزدیک میشود، سر خم میکند و میگوید: «استاد لیام، مادربزرگم گفت این نونها رو براتون بیارم. همیشه میگه اگه شما نبودید، هیچوقت این دشتها دوباره سبز نمیشدند.» لیام لبخندی کمرنگ میزند: «مادربزرگت زیادی لطف داره. این سرزمین بهخاطر خیلیها دوباره زنده شد… نه فقط من.»
پسر لحظهای به مجسمه نگاه میکند: «اون واقعاً مثل چیزی که تو قصهها میگن بود؟ کاتیا، منظورمه. میگن اون نور رو با دستای خودش به آزوکایا برگردوند.» لیام لحظهای ساکت میماند و به خاکسترهای درون محفظه خیره میشود. خاطرات آن روز وحشتناک و در عین حال باشکوه در ذهنش زنده میشوند. با صدایی کمی لرزان اما پر از اطمینان میگوید: «آره… اون بیشتر از چیزی بود که قصهها میتونن بگن. اون قلب این سرزمین رو دوباره به تپش انداخت.»

«اونا هنوز برای تو آواز میخونن، کاتیا.»

پل سه سرزمین
پل سه سرزمین · آزوکایا · نمایش روی نقشهنسیم دوباره میوزد و صدای زنگ کوچکی که بالای معبد آویزان است، در هوا میپیچد. لیام نفس عمیقی میکشد و به افق خیره میشود. آزوکایا حالا سرزمینی پر از زندگی است؛ اما او میداند که این آرامش بهای سنگینی داشته است.
خورشید به میانهٔ آسمان رسیده بود و نورش، که حالا دیگر برای مردم آزوکایا غریب نبود، بر دشتهای سرسبز و رودخانههایی که از دل تپهها جاری بود، میدرخشید. در نزدیکی معبد کاتیا، صدای چکش و ارهٔ کارگاهی کوچک به گوش میرسید. مردمانی با لباسهای ساده اما رنگارنگ مشغول ساختن پل چوبیای بودند که قرار بود دو سوی رودخانه را به هم وصل کند؛ پلی که نه فقط زمین، بلکه قلبها را هم به هم نزدیکتر میکرد.
لیام، با همان عصای چوبی که حالا بخشی از وجودش شده بود، از تپه پایین آمد و به سمت کارگاه قدم برداشت. در کنار کارگران آزوکایایی، چند نفر با لباسهای بلند و سبز از شوریدا و چند نفر دیگر با شنلهای سپید و قرمز از الدورا دیده میشدند. این سه سرزمین، که روزگاری با دیوارهای نامرئی از هم جدا شده بودند، حالا دست در دست هم داشتند.
یکی از کارگران الدورایی، مردی تنومند با ریشی کوتاه و سپید، لیام را دید و ابزارش را زمین گذاشت. با لبخندی گرم نزدیک شد: «استاد لیام، فکر نمیکردم امروز اینجا ببینمتون. به لطف شما یک پل دیگه هم در حال ساخت است.» لیام لبخندی محو زد و تشکر کرد.
«استاد لیام، فکر نمیکردم امروز اینجا ببینمتون. یه پل دیگه هم در حال ساخته.»

شوریدا آزوکایا را باور میکند
پل سه سرزمین · آزوکایا · نمایش روی نقشهاز آن روز، پلهای زیادی ساخته شده بود؛ نه فقط از چوب و سنگ، بلکه از اعتماد و دوستی. حالا کارگران شوریدایی با مهارتشان در بافتن طنابهای محکم، و الدوراییها با دانششان در تراشیدن پایههای پل، کنار مردم آزوکایا کار میکردند. این اتحاد، چیزی بود که لیام سالها برایش جنگیده بود.
لیام به یاد آن سفر افتاد. پاهایش دیگر توان جنگیدن نداشتند، اما زبانش هنوز قدرتمند بود. او به شوریدا رفت، به مردمی که روزگاری از آزوکایا بهعنوان سرزمینی نفرینشده یاد میکردند. با قصههایی از شجاعت کاتیا و امید دوبارهای که در این سرزمین جوانه زده بود، آنها را متقاعد کرد که دست دوستی به سوی آزوکایا دراز کنند. حالا شوریداییها نهتنها در ساختن پلها کمک میکردند، بلکه دانههای گندم و گیاهان داروییشان را هم به آزوکایا آورده بودند تا خاک این سرزمین دوباره بارور شود.
شب بر آزوکایا سایه افکنده بود، اما این تاریکی دیگر آن سیاهی مرگبار سالهای دور نبود. ستارهها، که حالا آزادانه در آسمان میدرخشیدند، نورشان را روی رودخانهها میتاباندند که مثل رگ حیات در دل این سرزمین جریان داشت. کنار رود، آتشی کوچک شعلهور بود و دودش با عطر چوب سوخته در هوا میپیچید. مردمانی از سه سرزمین دور آتش جمع شده بودند و صدای خندهها و زمزمههایشان مثل سرودی آرام و دلنشین در شب پخش میشد.
لیام، کمی دورتر، روی تختهسنگی نشسته بود و به مردمی نگاه میکرد که روزگاری حتی اسم همدیگر را نمیدانستند. حالا یک الدورایی با شنل سپید و قرمز کنار یک شوریدایی با لباس سبز نشسته بود و هر دو به حرفهای یک آزوکایایی گوش میدادند که با هیجان از برداشتهای گندمش تعریف میکرد. او به یاد روزهایی افتاد که برای این لحظه تلاش کرده بود: سفرهای طولانیاش به الدورا و شوریدا، شبهایی که کنار آتش با بزرگان حرف زده بود. اما این کار، فقط به حرف نبود؛ به عمل بود، به دستهایی که حالا کنار هم کار میکردند.


نامهای از لوتاریا
معبد کاتیا · آزوکایا · نمایش روی نقشهاو به آرامی از جایش بلند شد و به سمت معبد قدم برداشت. آتش پشت سرش شعلهور بود و صداها در شب میپیچیدند، اما او به سکوت معبد نیاز داشت. وقتی وارد شد، نور ماه از پنجرهها به درون تابیده بود و مجسمهٔ کاتیا را در بر گرفته بود. لیام به خاکسترها نگاه کرد و گفت: «اونا هنوز برای تو آواز میخونن، کاتیا. این صلح، صدای توئه که تو قلبشون زنده نگه داشتی.» نور ماه روی خاکسترها افتاد و برای لحظهای، درخششی ضعیف در آنها زنده شد. لیام نفسش را نگه داشت، اما چیزی نگفت؛ فقط ایستاد و به این لحظه نگاه کرد که نشان میداد این سرزمین، این مردم و این صلح، هنوز به او و کاتیا تعلق دارند.
صبح آرام بر آزوکایا طلوع کرده بود. آسمان، با رنگ آبی شفاف، بالای دشتها گسترده شده بود و پرندگان کوچک با آوازشان سکوت نرم صبح را پر میکردند. معبد کاتیا در نور طلایی خورشید میدرخشید. لیام آرام از معبد بیرون آمد و روی نیمکتی سنگی نشست. در دستش پارچهای کهنه بود که با آن خنجر قدیمیاش را تمیز میکرد؛ خنجری که سالها پیش در دل تاریکی فرو برده بود و حالا فقط یادگاری از آن روزها بود. انگشتانش، که با چینهای پیری حکاکی شده بودند، با دقت روی تیغهٔ زنگزده میلغزیدند، گویی این کار راهی بود برای زنده نگه داشتن خاطراتی که نمیخواست از دست بدهد.
از دور صدای سم اسبی روی زمین خاکی به گوش رسید. سواری تنها، با شنلی سفید که نشان الدورا، یک خورشید طلایی، بر روی آن دوخته شده بود، به سمت تپه میتاخت. سوار، مردی جوان با چهرهای جدی و چشمانی پر از احترام، با چابکی پیاده شد و با لبخندی محترمانه گفت: «استاد لیام، صبحتون به خیر. از لوتاریا، پایتخت الدورا، براتون پیغام دارم.» لیام خنجر را روی نیمکت گذاشت: «صبحت به خیر، پسر. اسمت چیه؟» «به من میگن تارو، استاد.» و طوماری از کمرش باز کرد: «این نامه از بزرگان لوتاریاست. گفتن باید به دست شما برسه.»
لیام طومار را گرفت و بند آن را باز کرد. درونش نامهای با کاغذی سفید و مهر و مومی به شکل خورشید بود. خطوط با جوهر سیاه و دستخطی زیبا نوشته شده بودند: «لیام، قهرمان سه سرزمین، درود بر تو. از تو برای سالها فداکاریات سپاسگزاریم. ما در لوتاریا، پایتخت الدورا، تو را دعوت میکنیم به جشن سالانهٔ بهاری؛ جشنی برای نور و زندگی، که نام تو و کاتیا در آن جاودانه است. منتظر حضور گرم شما هستیم تا با هم یاد گذشته را گرامی بداریم.»
لیام نامه را آرام بست: «جشن بهاری، ها؟ این بیشتر از چیزیه که من لایقشم.» تارو با لبخندی گفت: «بزرگان گفتن شما همیشه اینو میگید و همیشه میگن اگه شما اون روزها آزوکایا رو نجات نمیدادید، ما هنوزم تو سایهٔ ترس بودیم. ولی حالا بچههامون با قصههای شما بزرگ میشن.» لیام گفت: «از بزرگانت تشکر کن. شاید وقتشه دوباره لوتاریا رو ببینم.» تارو سرش را خم کرد: «حتماً، استاد. گفتن جشن از چند روز دیگه شروع میشه. امیدوارن شما اونجا باشید.» سپس سوار بر اسبش شد و با همان سرعت که آمده بود، رفت.