سرودهای روشنایی · زهره ایمانی
فصل ۷: نغمههای تاریکی
سرود که خوانده میشود، آنها به قلب تاریکی میرسند: سازهای زنده که از مردم آزوکایا تغذیه میکند. آرتوس، آخرین نگهبان، راه را نشان میدهد و زاراک، نگهبان دروازهٔ تاریکی، برمیخیزد.

سازهٔ زنده و آرتوس
سازهٔ زنده · آزوکایا · نمایش روی نقشهکاتیا لوح را کنار کتیبهٔ لیام گذاشت و شروع به زمزمهٔ سرود روشنایی از صفحهٔ مرموز کتاب کرد. رشتههای نورانی، مانند تارهای درخشان، از کتیبه و لوح بیرون جهیدند و دور آنها شروع به چرخیدن کردند؛ مثل جویباری از نور دورشان حلقه زدند. ابتدا آرام و ملایم، اما هر لحظه سرعتشان بیشتر میشد، تا آنکه دیواری درخشان و سیال از نور سبز و طلایی در اطرافشان شکل گرفت.
لیام دیگر صدایی نمیشنید؛ زمزمههای کاتیا مثل گنگ و دور به گوش میرسید، مثل صدایی که از عمق چاهی میآمد. ناگهان نور زمردها در هم شکست، مثل شیشهای که با ضربهای خرد شود. رشتههای نورانی به سرعت در تاریکی فرو رفتند و حتی شعلهٔ فانوس لیام لرزید و با صدایی خفه خاموش شد. تاریکی، مثل موجی گرسنه و بیرحم، همهچیز را بلعید. لیام و کاتیا در خلأ معلق ماندند: نه زمینی، نه صدایی، نه حتی بوی خاک و سنگ.
تنها یک رشتهٔ نورانی، چون ریسمانی درخشان از کتیبه و لوح، در این بینهایت امتداد داشت. درست وقتی ناامیدی داشت وجودشان را میدرید، این حس پوچی ترک برداشت و چون شیشهای غولآسا از درون خرد شد. زمردها، فانوس، خنجر، کتاب و بدنهایشان، همه دوباره جان گرفت. اما این بازگشت از تاریکی، آغوش به روشنایی نبود. آتش بود و خون و درد.

لیام و کاتیا وقتی به خود آمدند، روی تپهای خاکستریرنگ ایستاده بودند، زیر آسمانی که با ابرهای سرخ و سیاه خفه شده بود. باد بوی گندیدگی گوشت سوخته و آهن زنگزده را با خود میآورد. زیر پایشان، زمین ترکخورده و پوشیده از جمجمههای خردشده بود. اما وحشت واقعی روبهرویشان بود: هیبت سازهای شوم که از دل خاک سر برآورده بود؛ بنایی که دیوارهایش نه از سنگ، بلکه از استخوانهای درهمتنیده و تارهای سیاه و مواج بافته شده بود، همچون بدنی که پوستش شکافته و رگهایش عریان شده. شریانهای سرخ، زنده و نبضدار، در دیوارهایش میتپیدند.
لیام به سختی قدم جلو گذاشت. ناگهان به زمین افتاد. با صدایی که از خشم و اندوه شکسته بود، گفت: «اینا… مردم آزوکایان.» میان بافتهای خونآلود و گوشتین، چهرههای محو مردم آزوکایا مدفون شده بودند؛ بعضی دهانشان باز بود، انگار تا آخرین نفس فریاد کشیده بودند. کاتیا با دردی که در چشمانش موج میزد گفت: «درینمور اینجا رو به کشتارگاه جهنمی تبدیل کرده.»
به سمت دروازهٔ عظیم سازه راه افتادند. زمین زیر پایشان با هر قدم ناله میکرد و تارهای سیاه از دیوارها مثل انگشتان زنده به سمتشان دراز میشدند. کاتیا زمردهایش را در دست فشرد و سعی کرد سرود روشنایی بخواند، اما صدایش در گلو شکست. دروازه نیمهباز شد: شکافی عظیم، بافته از دود و تاریکی. لیام نفس عمیقی کشید: «باید بریم داخل. هر لحظه که تلف میکنیم، درینمور داره قویتر میشه.»
از انتهای راهرو، سایهای انسانگونه در حال نزدیک شدن بود: مردی قدبلند با ریشی ژولیده و چشمانی که مثل ستارههای دور میدرخشید. لباسش پاره و خاکآلود بود، اما شمشیری که در دست داشت، حکایت از جنگجویی باتجربه میداد. روی پیشانیاش رد زخمی عمیق و قدیمی خودنمایی میکرد. صدایش، مثل سنگریزههایی که در غار میغلتند، خسته اما استوار بود: «من آرتوسم، آخرین نگهبان آزوکایا. شما کی هستید؟»
«من آرتوسم، آخرین نگهبان آزوکایا.»

راز آرتوس
سازهٔ زنده · آزوکایا · نمایش روی نقشهلیام با تعجب گفت: «لیام و کاتیا. چطور درینمور تو رو نکشته؟» آرتوس لبخندی تلخ زد و شمشیرش را آرام پایین آورد: «وقتی درینمور اومد، همهٔ نگهبانها رو کشت. من… با طلسمی باستانی خودمو در دل این سازه زندانی کردم. درینمور نمیتونه نابودم کنه، همونطور که من نمیتونم به این سازه آسیب بزنم. مثل روحیام که فقط هست، گرفتار نفرینی که نمیذاره بمیرم یا حتی بجنگم. هر روز درد و مرگ مردمم رو میبینم و کاری از دستم برنمیاد.»
به دیوارها اشاره کرد: «مردم آزوکایا… اونا دیگه خودشون نیستن. این سازه، این هیولای زنده، روحشون رو مسموم کرده. این سازه نغمههای تاریک و مرگبارش رو میخونه، و اونا هم باهاش میخونن. انگار بخشی از وجودشون به این تاریکی گره خورده، انگار بهش وابسته شدن. با هر نغمه، جنونشون بیشتر کشیده میشه. جان و گوشت و استخوانشون داره میشه سوخت دروازهٔ جهنمی که این سازه میخواد باز کنه. قطعاً این نغمهها شما رو به اینجا کشونده!»
کاتیا و لیام هر دو به هم نگاه کردند و با سر تأیید کردند. آرتوس که نگاهش به زمردهای درخشان کاتیا قفل شده بود، گفت: «اگه اون دروازه باز بشه، تاریکی همهچیز رو میبلعه. شما… شما نور دارین، امید دارین. من میتونم راهی که به قلب این سازه میرسه رو نشونتون بدم.»
با آرتوس همراه شدند و پس از پشت سر گذاشتن دالانهای پیچدرپیچ و مخوف، به سالنی عظیم رسیدند. حس سنگینی در هوا موج میزد، مثل حضور موجودی ناشناخته که پشت تاریکی نفس میکشید. سقف بلند آن پر از ریشههای سیاه و پیچخورده بود که مانند مارهایی از دیوارهای گوشتی آویزان بودند و با هر تپش سازه تکان میخوردند. زمین زیر پایشان با خاکستر و مه غلیظ پوشیده بود و با هر قدم صدایی مثل نالهای خفه به گوش میرسید.

در مرکز سالن، هستهای سیاه و عظیم در هوا معلق بود. سطحش از بلورهای تیره و براق ساخته شده بود و رگههایی که با هر تپش نورهای قرمز و بنفش کمرنگی ساطع میکردند. انگار خون در رگهای سنگی هسته جریان داشت. رشتههای تیره و چسبناک، مثل زالوهایی زنده، از هسته به دیوارهای گوشتی متصل بودند و با هر حرکت صدایی نالهمانند تولید میکردند. بوی تعفن و خون تازه، مخلوط با عطری عجیب و بیمارگونه، نفس کشیدن را سخت میکرد.

زاراک برمیخیزد
سازهٔ زنده · آزوکایا · نمایش روی نقشهآنها هنوز به هسته نزدیک نشده بودند که سایهها غلیظتر شدند. دود سیاهی از زمین برخاست و از دل این دود، موجودی عظیم پدیدار شد. بدنش از بلور سیاه ساخته شده بود، چنان براق که نور زمردهای کاتیا را مثل آینهای شکسته بازتاب میداد. قدش دو برابر یک انسان بود، با شانههایی که مثل صخرههای تیز بالا رفته بودند. چشمانش دو شعلهٔ بنفش سوزان بودند و بالهایی از جنس دود و سایه بر پشتش موج میزدند. صدایش، مثل زمزمهٔ بادی که در جنگلی سوخته میپیچد، عمیق و تهدیدآمیز بود: «من زاراکم، نگهبان دروازهٔ تاریکی.»
سپس، بدون اینکه به لیام و کاتیا حتی نگاهی بیندازد، سرش را به سمت آرتوس کج کرد و با تمسخر گفت: «فقط دو نفر؟ چه ناامیدکننده!» ناگهان سرش به سمت زمردهای کاتیا چرخید و چشمانش برای لحظهای تنگتر شدند: «آرتوس، تو از من هم پیشی گرفتی. اینا همونن که دروازهٔ تاریکی منتظرشون بود. این نور… کلید دروازهٔ تاریکی و آغاز فرمانروایی من بر کل جهانه. ازت ممنونم، سگ وفادار که بهترین طعمهرو آوردی.»
سپس رو به کاتیا گفت: «کاتیای کوچولو! بالاخره مشخص شد که مادرت گردنبند رو به کی سپرد. پس حق داشت زیر شکنجه و مرگ هم چیزی نگه.» و بالهای دودیاش را باز کرد و موجی از انرژی تاریک مثل طوفانی سرد سالن را پر کرد. نالههای خفه از گوشههای سالن بلند شد و از دل سایهها، بازماندگان مردم آزوکایا پدیدار شدند: بدنهایی چنان نحیف که انگار باد میتوانست آنها را ببرد، پوستی زرد و شکننده مثل کاغذ سوخته، چشمانی گودرفته و پر از وحشت. زنجیرهای گوشتی، مثل رگهایی زنده، دست و پایشان را به دیوارها گره زده بود.
زاراک با لذتی عمیق گفت: «ای بازماندگان وفادار، اینم پاسخ نغمههاتون! میبینید؟ به زودی تا ابد در تاریکی جاودان خواهید ماند، و به خاطر سخاوتی که به خرج دادید، از همتون سپاسگزارم!» از میان بازماندگان، زنی مسن با موهای سفید و ژولیده به سختی خود را جلوتر کشید؛ نگاهش به زاراک افتاد، اما جرئت نداشت او را ببیند. لیام با صدایی که ترکیبی از خشم و التماس بود رو به آرتوس گفت: «مارو آوردی اینجا که قربانی بشیم؟!» آرتوس سکوت کرد.
لیام خنجرش را رو به زاراک گرفت و فریاد زد: «این مردم بیچاره رو به بند کشیدی، بعد داری جوری تظاهر میکنی که مثلاً باهات همدستن؟! اصلاً میدونی من کی هستم؟ به من میگن لیام. قراره نابودکنندهٔ تو باشم و این مردم رو نجات بدم.» زاراک قهقههای شیطانی سر داد: «نجات بدی؟ اینا خودشون داوطلب شدن که بخشی از این تاریخ سرنوشتساز باشن. و تو ای لیام از شوریدا! مثل اینکه فراموش کردی من کیام؟ آخرین درخواست مادرت قبل از مرگ، ازم این بود که بغلت کنه و سرود ضعیف روشنایی تو گوشت بخونه. میدونی چرا جلوشو نگرفتم؟ چون تو با همین خنجر، آخرین نور و روشنایی رو از بین میبری و تقدیم به دروازهٔ تاریکی میکنی…»
لیام انگار آب سردی از فرق سر تا نوک پاهایش جاری شد. نگاهش به خنجر در دستش افتاد و تصویر حوضچهٔ غار در ذهنش تداعی شد. از میان جمعیت بازماندگان، مرد جوانی با موهایی که ترس و درد آنها را سفید کرده بود، سعی کرد از دیوار جدا شود. با آخرین نیروی وجودش گامی به جلو برداشت و فریاد زد: «دروغ… داره دروغ میگه. نذارید ذهنتون رو فریب بده. این هیولای پلید، همینجوری مارو به بند کشید!» و رو به زاراک: «ما اگه نغمهای سر دادیم، اونم کار خودت بود. من هنوزم یادمه… قبل از اینکه این تاریکی ذهن و افکارمو ببلعه. دیگه نمیذارم از روح و جسمم تغذیه کنی…»
زاراک سرش را کج کرد، گویی طعمهای را میسنجد. با حرکتی سریع دستش را به سوی مرد جوان نشانه رفت. دودی سیاه و غلیظ از انگشتانش به سمت او هجوم برد و در یک آن، بدن مرد شروع به لرزیدن کرد؛ پوستش ترک برداشت و چشمانش مانند گدازههای آتش شد. گوشت و خون و استخوانش در هوا پخش شد و به سرعت به سمت زاراک کشیده شد. جایی که مرد ایستاده بود، حالا تودهای سیاه و مهآلود با چشمانی گدازان شکل گرفت: موجودی بیصورت، ساختهشده از تاریکی، که با سرعت از سالن بیرون زد و در سایهها گم شد.


خیالهای تاریک
سازهٔ زنده · آزوکایا · نمایش روی نقشهلیام و کاتیا خشکشان زد. کاتیا که هنوز مات و مبهوت بود، گامی به عقب برداشت و زمردها را چنان محکم به سینهاش میفشرد که انگشتانش سفید شده بودند. تردید در چشمانش موج میزد و نگاهش به آرتوس بود، به زخمهای کهنه روی بدنش و گردن خمیدهاش که حالتی شرمگین داشت. آرتوس بالاخره سرش را بلند کرد. چشمانش، که از سالها رنج تیره شده بودند، به لیام و کاتیا خیره شدند: «یه روزایی منم باورم رو از دست دادم. شاید فکر کردم تاریکی پیروزه. ولی نذارید زاراک ذهنتون رو مسموم کنه. حالا دیگه میدونم…»
سپس شمشیرش را بالا برد و طلسم حکشده روی تیغهاش در نور زمردها درخشید: «با نور و ارادهٔ قوی شما حتی اگه منم تو این راه خاک بشم، این تاریکی باید فرو بریزه. من با شمام. من آخرین نفسم.» ناگهان زاراک دست خود را بالا برد و موجی از دود سیاه از او ساطع شد؛ موجی که مانند طوفانی سهمگین همهجا را فرا گرفت و مانند سیلی محکم به صورتشان برخورد کرد.
لیام در ذهنش خود را دید که خنجرش را در بدن کاتیا فرو میبرد و آرتوس او را در تاریکی رها میکند و آزوکایا را با دستان خودش به نابودی میکشاند. عرق از پیشانیاش سرازیر شد و دستانش را روی سرش فشرد و فریاد زد: «این واقعی نیست!» نگاهش به کاتیا افتاد که روی زمین زانو زده بود و اشک از چشمانش جاری بود و نور زمردهایش کمرنگ شده بود و زیر لب میگفت: «همش تقصیر منه؟ من باعث این فاجعه شدم؟» اما آرتوس همچنان فریاد میزد: «این فریب زاراکه! باید مقاومت کنید!» زاراک با تمسخر خندید: «حتی ذهنهاتون هم مال منه!»
لیام به سختی دست خود را به کاتیا رساند و دستش را محکم فشرد، انگار میخواست او را از لبهٔ پرتگاهی نامرئی به عقب بکشد. صدایش، لرزان اما پر از باور، در میان طوفان تاریکی طنین انداخت: «کاتیا، به من نگاه کن. اونا واقعی نیستن.» اما چشمان کاتیا پر از وحشت بود. در ذهن، تصویری که زاراک کاشته بود مثل خنجری در قلبش فرو میرفت: خودش، با دستانی لرزان، زمردها را به زاراک تقدیم میکرد؛ نور زمردها خاموش میشد و آزوکایا در دریایی از تاریکی غرق میگشت؛ چهرههای مردم و کودکان و حتی لیام در سایههای سیاه محو میشدند و صدایشان مثل نالهای دور، نام او را فریاد میزدند.
لیام انگشتانش را روی دست کاتیا محکمتر کرد و زمزمه کرد: «هر چی تو ذهنته، هر چیزی که زاراک داره بهت نشون میده، توهم و خیاله. تو اون کاتیا نیستی. تو کسی هستی که با نور و روشناییش، این تاریکی رو در هم میشکنه.» کاتیا به چشمان لیام نگاه کرد و برای لحظهای نور زمردها دوباره درخشید؛ گویی با کلمات لیام جان گرفته بودند. اشکهایش روی گونههایش لغزیدند، اما لبهایش به لبخندی لرزان باز شدند: «لیام… اگه اشتباه کنیم چی؟ اگه این نور… اگه من…»
آرتوس گامی به سمت آنها برداشت: «اشتباه؟ اشتباه زاراک بود که فکر کرد میتونه ارادهٔ شما رو بشکنه.» کاتیا با کمک لیام ایستاد و با عزم راسخ زمردهایش را بالا برد و با صدای بلند شروع به خواندن سرودی از سرودهای کهن روشنایی کرد. بازماندگان، با شنیدن این کلمات، گویی که امیدی در دلشان زنده شده باشد، همصدا شدند و شروع به خواندن آواز قدیمی با آخرین نفسهایشان کردند؛ صداهایی که انگار از اعماق قلبشان برمیخاست. نور سبز زمردها با آوازشان درآمیخت؛ نوری که کمکم سالن را از سیاهی پاک میکرد، گویی هر آوا تیری بود که به قلب تاریکی فرو میرفت.
«تو اون کاتیا نیستی. تو همونی هستی که نور داره.»

نبرد آخر
سازهٔ زنده · آزوکایا · نمایش روی نقشهاما زاراک با خشم فریاد کشید: «این سرودهای ناچیز شما نمیتونه مقابل سرنوشت من قد علم کنه!» و با گشودن دستهایش موجی از دود سیاه به سمت کاتیا فرستاد؛ دودی مانند موجوداتی زنده که اطرافش میچرخید و هر لحظه ممکن بود ضربهای وارد کند. کاتیا زمردها را جلوی دود سیاه گرفت و سپری نورانی و سبز اطراف خود ایجاد کرد.
زاراک با خشم به سوی لیام و آرتوس یورش برد. بلورهای سیاهش مانند خنجرهایی تیز به سمت آنها پرتاب میشدند و با هر ضربه، زمین زیر پایشان ترکهای بیشتری برمیداشت. لیام با خنجرش جلوی یکی از بلورها را گرفت، اما نیروی ضربه او را چند قدم به عقب پرتاب کرد. آرتوس با شمشیرش یکی از بلورها را دفع کرد، اما بلور دیگری به شانهاش برخورد کرد و زخمی عمیق بر جای گذاشت و به جای خون، خاکستر سفیدی از شانهاش به هوا برخاست. شمشیرش را محکمتر در دست گرفت: «برای آزوکایا تا آخر میجنگم!»
سپر کاتیا دوام زیادی نداشت؛ ضربههای متعدد دود و تاریکی در آن شکافهایی ایجاد کرده بود. لیام فهمید که دیگر زمان زیادی برایشان باقی نمانده: «ما باید تمرکزمون رو بذاریم روی منبع قدرت. اگه فقط با زاراک بجنگیم، به جایی نمیرسیم!» کاتیا سرش را تکان داد: «من سعی میکنم سپر رو نگه دارم و نور زمردها رو متمرکز کنم. تو باید به هستهٔ تپنده ضربه بزنی و روش شکاف ایجاد کنی و در آخر نور زمردها رو بفرستم داخل هسته!»
لیام به علامت سر تأیید داد و به سمت زاراک دوید؛ طوری وانمود کرد که قصد دارد به زاراک ضربه بزند. خنجرش، که حالا نوری طلایی و درخشان از خود ساطع میکرد، همچون تیغهای از جنس خورشید در دل تاریکی به حرکت درآمد. زاراک برای اولین بار عقب کشید؛ او میدانست که اگر این حمله مستقیم به او برخورد کند، پایان همهچیز خواهد بود. صدایش برای اولین بار از خشم و وحشت لبریز شد: «نه!»
با کنار رفتن زاراک، لیام توانست خود را مقابل هستهٔ تپنده ببیند. اما در آخرین لحظه، درست وقتی که لیام آمادهٔ فرود آوردن ضربهٔ نهایی بود، اتفاقی افتاد که همهچیز را تغییر داد. کاتیا ناگهان نالهای از درد کشید. لیام بلافاصله ایستاد و چشمانش به سمت کاتیا برگشت که سپرش در حال از بین رفتن بود و زمردهایش در حال خاموش شدن. او سایهای را دید که از پشت سر کاتیا، از میان شکستگیهای نور سپر، به کاتیا نزدیک شده بود: تیغهٔ تاریکی، که همچون زهری سیاه بود، از میان بدن کاتیا عبور کرده بود.

زمان متوقف شد. چشمان لیام گشاد شد. کاتیا با ناباوری به زخم سیاهی که در بدنش ایجاد شده بود نگاه میکرد. دهانش نیمهباز شد، انگار که میخواست چیزی بگوید، اما تنها هوایی خالی از میان لبهایش خارج شد و سپس به زمین افتاد. لیام با تمام توان فریاد زد: «نه!» و به سمت کاتیا دوید. اما دیگر دیر شده بود. نور زمردها در دستان او خاموش شده بودند. بدنش بیحرکت بود؛ چشمانش هنوز باز بودند، ولی دیگر هیچ نوری در آنها نبود. لیام کنار او زانو زد و او را گرفت: «نه… نه… نه…» اما جوابی جز سکوت نگرفت. کاتیا، دیگر زنده نبود.

«تمومش کن. این آخرین فرصتمونه...»

نوری که میماند
سازهٔ زنده · آزوکایا · نمایش روی نقشهدرست در همان لحظه، چیزی تغییر کرد. نوری شدید و خیرهکننده از دهان نیمهباز و حفرههای چشمهای کاتیا فوران کرد. زمردهایی که خاموش شده بودند، ناگهان با شدت هرچه تمامتر شعلهور شدند و با نوری سفید و خالص که حالا از تمام بدن بیجان کاتیا بیرون میزد، آمیخته شدند. زاراک، با خندهای که بر لبانش خشک شده بود، با وحشت گفت: «نه… این غیرممکنه!»

نور با شدتی که زمین و آسمان را شکافت، به اطراف ساطع شد. رگههای تاریکی که در زمین جریان داشتند، با صدای جیغی دردناک شروع به سوختن کردند. سایههایی که در اطراف جمع شده بودند، از هم فروپاشیدند. و در میان این همه نابودی، صدای کاتیا، ضعیف اما مطمئن، در ذهن لیام زمزمه شد: «تمومش کن. این آخرین فرصتمونه…»
سپس نور با شدت کورکنندهای از هم گسست. هستهٔ تپنده با صدایی مهیب ترک برداشت و رشتههای تیره شروع به پاره شدن کردند و سایهها با نالههای بلند محو شدند. زاراک با فریادی پر از خشم به عقب پرت شد و بدن بلورینش ترکهای عمیقی برداشت و در خود پیچید. اما هنوز تمام نشده بود؛ او هنوز زنده بود. هنوز مقاوم.
لیام که حالا چشمانش پر از اشک شده بود، به آرامی سرش را بالا گرفت. تمام حواسش به خنجر در دستش بود. با قدمهایی سنگین به سمت زاراک که هنوز زنده بود، میرفت. اما نگاهش حتی یک لحظه از بدن بیجان و نورانی کاتیا جدا نشد. قلبش همچنان از درد میسوخت، اما این درد را کنار گذاشت. دیگر وقت سوگواری نبود. چیزی که کاتیا به او داده بود، آخرین فرصت بود و او نمیخواست آن را از دست بدهد.
زاراک که هنوز از شدت نور و درد در حال تقلا بود، دستهایش را به سمت زمین فرو برد. صدای غرشی در اعماق خاک پیچید و سیاهی تازهای از دل زمین فوران کرد، همچون خون تیرهای که از زخمی عمیق جاری شده باشد: «من نمیمیرم… هیچچیز نمیتونه منو از بین ببره…» اما لیام دیگر به حرفهایش گوش نمیداد. او حمله کرد. خنجرش که حالا با نوری سفید میدرخشید، از میان اولین لایههای بدنش عبور کرد و درون پیکرهٔ تیرهٔ زاراک فرو رفت، و با قدرتی که از درد و خشم نشئت گرفته بود، خنجر را بیشتر فرو برد.
دود و سیاهی از تیغههای خنجر بیرون جهید. زاراک جیغی از سر ناامیدی کشید و برای نخستین بار، زانو زد. بدنش شروع به ترکخوردن کرد؛ رگههای سیاه و فشرده، همچون شیشهای شکسته، از درون پیکرش پدیدار شدند. با نالهای که مانند بادی ضعیف در حال محو شدن بود، گفت: «نه… این… نباید… اتفاق میفتاد…» لیام با خشم خنجر را بیشتر چرخاند و نیرویی که در درون آن نهفته بود آزاد شد. نور سفید از درون زخمهای زاراک ساطع شد و او را همچون دردی غیرقابل تحمل، پیچ و تاب داد و در نهایت، بدنش ترک خورد؛ شکافهایی از نور درون پیکرش باز شد و در یک لحظهٔ خیرهکننده، از هم پاشید.
«هیچوقت فراموشت نمیکنم و این سرزمین هم هیچوقت فراموشت نمیکنه.»

آزوکایا آزاد شد
آزوکایا · نمایش روی نقشهسایهها به زمین افتادند. مههایی که بر آسمان سایه انداخته بودند، همچون دود در باد پراکنده شدند. رگههای سیاهی که از سطح زمین تا دیوارها جاری بودند، مثل نقوشی که در آب فرو روند، از بین رفتند. لیام نفسش را در سینه حبس کرد. هنوز باور نمیکرد. هنوز زمین زیر پایش را حس میکرد، اما دیگر لرزشی در کار نبود. دیگر صدای زمزمههای خبیثانهای که گوشش را پر کند، وجود نداشت؛ تنها صدای بازماندگان که از بند زنجیرهای گوشتی رها شده بودند و با سرودهای سوزناکشان، روح کاتیا را همراهی میکردند. اما این پیروزی برای او معنایی نداشت؛ زیرا کاتیا دیگر نبود که ببیند.
لیام به آرامی به سمت جایی که او افتاده بود برگشت. اما وقتی رسید، چیزی که دید قلبش را در هم شکست. بدن و زمردهای کاتیا، حالا به گرد و غبار و خاکستر تبدیل شده بودند. هیچچیز از او باقی نمانده بود، جز ردپای نوری که هنوز در دل زمین نقش بسته بود. زمزمه کرد: «تو موفق شدی، کاتیا… آزوکایا آزاد شد…»
روی زانوهایش افتاد. دستانش روی خاک فرو رفتند. اما اشکی نریخت؛ دیگر اشکی باقی نمانده بود. تنها دردی عمیق بود که درونش را در برمیگرفت. به نقطهای که کاتیا در آن افتاده بود، خیره شد. نور از میان خاک عبور کرده بود و آرامآرام، چیزی از جنس امید را به این سرزمین بازمیگرداند. اما برای لیام، این نور چیزی جز خاطرهای دردناک نبود.
با دستانی لرزان، خاکسترها و خردهٔ زمردها را در میان دستانش گرفت. چشمانش را بست و نفس عمیقی کشید: «من تو رو فراموش نمیکنم… و این سرزمین هم هرگز فراموشت نخواهد کرد.» صدایش در باد گم شد، اما میدانست که پژواک آن برای همیشه در دل تاریخ باقی خواهد ماند.
«موفق شدی، کاتیا... آزوکایا آزاد شد...»