سرودهای روشنایی · زهره ایمانی
فصل ۴: پیوند مهآلود
در دل مه، دو مسافر به هم میرسند. سایهها حمله میکنند، اما نور زمرد و خنجر لیام راه را باز میکنند. مجسمهای کهن و معبدی ویران، کلید دروازهای را پنهان کردهاند.

دیدار در مه
دیدار در مه · آزوکایا · نمایش روی نقشهلیام با گامهایی محتاطانه، فانوس کوچکش را بالا گرفت. شعلهٔ لرزان فانوس نوری ضعیف بر راه پیش رو میافکند. صدای قدمهایش روی زمین نمناک و وزش بادهای سرد، تنها چیزی بود که در این سکوت سنگین شنیده میشد.
ناگهان صدایی خفه و آرام از دوردست بلند شد؛ صدایی شبیه به زمزمههایی که از گلویی خشکیده بیرون میآید. لیام فانوس را محکمتر گرفت و با صدایی لرزان اما قاطع پرسید: «کی اونجاس؟» پاسخی نیامد، اما صدا نزدیکتر شد. سایهای از میان مه پدیدار شد: موجودی بیشکل و غبارآلود، گویی بخشی از مه جان گرفته بود. لیام قدمی به عقب برداشت و خنجرش را بالا نگه داشت: «دور شو!»
موجود بیاعتنا به فریاد او، آرام آرام نزدیک میشد. لیام با تمام شجاعتش شروع به زمزمهٔ تنها سرود روشناییای کرد که از مادرش آموخته بود. خنجرش کمکم نوری ضعیف ساطع کرد و موجود لحظهای متوقف شد؛ اما سپس با خشمی تازه به سمتش حملهور شد.
پیش از آنکه موجود فرصتی بیابد، نوری سبز و درخشان از پشت سر لیام، فضای تاریک و مهآلود را روشن کرد. نور آنچنان قوی بود که مه را شکافت و موجود سایهوار با صدایی نالهمانند به عقب رانده شد. لیام برگشت: دختری با شنلی ضخیم و کتابی در دست از میان مه پدیدار شد. گردنبندی که بر گردن داشت نوری سبز و قدرتمند ساطع میکرد و او را همچون سپری در بر گرفته بود.
دختر آرام اما قاطع پرسید: «تو کی هستی؟ و اینجا چیکار میکنی؟» لیام با احتیاط گفت: «من لیام هستم، از سرزمین شوریدا. اومدم که به نغمههای آزوکایا پاسخ بدم. و تو هم با زمزمهٔ سرودهای روشنایی… مشخصه برای چی اینجایی. اون نور چی بود؟» دختر گفت: «من کاتیا هستم، از لوتاریا. این یادگاری از مادرمه. مادرم میگفت این زمرد خاص و جادوییه، اما وقت نشد که توضیح بیشتری بده؛ خیلی زود از دنیا رفت. من تا امروز هرگز همچین نوری ازش ندیده بودم.»

نبرد با سایهها
دیدار در مه · آزوکایا · نمایش روی نقشهپیش از آنکه بتوانند بیشتر صحبت کنند، صدای خشخش دیگری از میان مه بلند شد. لیام و کاتیا هر دو به سمت صدا برگشتند. موجودی دیگر ظاهر شد؛ این بار بزرگتر و هولناکتر. چشمانش همچون دو گوی آتشین میدرخشیدند و برخلاف موجود قبلی، بلافاصله حمله کرد.
کاتیا به سرعت کتابش را باز کرد و یکی از سرودهای روشنایی را خواند. نور گردنبندش تقویت شد و موجود لحظهای متوقف شد. لیام از فرصت استفاده کرد و به سمت موجود یورش برد. نور خنجر و گردنبند به هم آمیختند و موجود با نالهای بلند محو شد.
هر دو نفسنفسزنان ایستادند. لیام خنجرش را پایین آورد: «اینطور که مشخصه، نمیتونیم جداگانه ادامه بدیم. اینجا خیلی خطرناکه.» کاتیا گفت: «شاید حق با تو باشه. اما من بهراحتی به کسی اعتماد نمیکنم.» لیام پاسخ داد: «این حس متقابله. اما این مه… و این موجودات… ما رو تنها نمیذارن. باید با همدیگه حرکت کنیم.»
هوای اطراف سنگینتر از قبل به نظر میرسید. در سکوتی که گاه با وزش باد شکسته میشد، گامهایشان را در میان مه برمیداشتند. هرچند به حضور یکدیگر دلگرمتر شده بودند، اما هنوز چیزی در نگاهشان نشان از بیاعتمادی داشت. کاتیا آرام گفت: «این مه انگار زنده است.» لیام سر تکان داد: «دقیقاً. هر قدم که جلوتر میریم، حس میکنم داره ما رو نگاه میکنه.»
ناگهان موجودی دیگر، کوچکتر و سریعتر، با چابکی به سمت آنها دوید و این بار به سمت کاتیا حمله کرد. نور سبز گردنبند بار دیگر درخشید؛ کاتیا سرودی دیگر خواند و با هر واژه، نور زمرد قویتر شد تا موجود با نالهای کوتاه عقبنشینی کرد و در مه ناپدید شد. لیام گفت: «این سومین باره که اون گردنبند ما رو نجات میده. فکر میکنم باید بیشتر دربارهش بدونیم.»

پس از عبور از جنگل تاریک، کنار تکدرختی تنومند اما خشکیده نشستند که شاخههایش همچون پنجههایی استخوانی به آسمان کشیده شده بود. لیام پرسید: «گفتی مادرت دربارهٔ این گردنبند چیزی بهت نگفته؟» کاتیا گفت: «فقط میگفت این زمرد خیلی قدیمیه و از کوههای درخشان لوتاریا به دست اومده.» لیام پرسید: «تو همیشه اینقدر کنجکاوی؟» و خندید: «کنجکاوی گاهی به قیمت جون آدم تموم میشه. ولی اگه چیزی برای از دست دادن نداشته باشی، فقط کنجکاویه که میتونه تو رو جلو ببره.» کاتیا لبخند محوی زد: «شاید منم به خاطر همین کنجکاویه که اینجام!»

مجسمهٔ نگهبان
مجسمهٔ نگهبان · آزوکایا · نمایش روی نقشهپس از استراحتی کوتاه، دوباره به راه افتادند. مه کمی رقیقتر به نظر میرسید، اما همچنان حسی از سنگینی در هوا وجود داشت. ناگهان کاتیا ایستاد و به نقطهای در مه خیره شد: «اونجا یه چیزی هست.» لیام فانوسش را بالا برد. چیزی شبیه به سایهٔ انسان در میان مه دیده میشد.
وقتی نزدیکتر شدند، مجسمهٔ سنگی مردی بلندقد با لباسی شبیه به زرههای قدیمی را دیدند که زمردی کوچک در دست داشت؛ بسیار شبیه به زمرد گردنبند کاتیا. کاتیا با تعجب گفت: «این زمرد… این همون چیزیه که روی گردنبند منه!» لیام آرام گفت: «شاید این مجسمه بخشی از تاریخ گردنبند باشه. یا شاید… یه راهنما.»
کاتیا کتابش را باز کرد و در یکی از صفحات تصویری مشابه از مجسمهای با زمردی در دست یافت. زیر تصویر نوشته شده بود: «نگهبانان روشنایی، کلیدداران دروازههای تاریکی خواهند بود.» لیام پرسید: «کلید دروازههای تاریکی؟ یعنی چی؟» کاتیا گفت: «نمیدونم. ولی چیزی که میدونم اینه که این مجسمه یه پیام داره.»
اطراف مجسمه را جستوجو کردند. مه همچنان حلقه زده بود، اما به نظر میرسید این نقطه جایگاهی خاص در این سرزمین دارد. زمرد در دست مجسمه همچون فانوسی خاموش بود که نوری در درونش جاری نبود. کاتیا به آرامی دستش را روی زمرد گذاشت. لحظهای گذشت و هیچ اتفاقی نیفتاد. «شاید این فقط یه نماد باشه… یه تیکه سنگ.» لیام اما جدی گفت: «نه، اینجا چیزی بیشتر از اونچه میبینیم وجود داره. این سنگ، شبیه گردنبند توئه. شاید چیزی برای فعال کردنش لازم باشه.»
کاتیا صفحه را ورق زد: «اینجا نوشته که نگهبانان روشنایی، با قلبهاشون ارتباط برقرار میکردند. شاید این به معنای چیزی بیشتر از لمس فیزیکی باشه. شاید لازم باشه به چیزی فکر کنم که برام خیلی مهمه.» لیام پرسید: «لازمه که منم فکر کنم؟» و چشمانش را بست. به شوریدا فکر کرد، به خانهاش و به مردمی که پشت سر گذاشته بود؛ به آنچه او را به این سفر واداشته بود.
در همین حال، زمرد در دست مجسمه شروع به درخشیدن کرد. نور سبزی که ابتدا ضعیف بود، کمکم شدت گرفت و تمام اطراف را روشن کرد. کاتیا با هیجان گفت: «موفق شدیم! این کار رو کرد!» نور زمرد، مسیری را در مه آشکار کرد: راهی باریک و پوشیده از سنگهایی قدیمی که انگار قرنها کسی از آن عبور نکرده بود. لیام گفت: «این باید همون راهنما باشه. باید بریم.»
«نگهبانان روشنایی، کلیدداران دروازههای تاریکی خواهند بود.»

زمرد دوم
معبد دروازه · آزوکایا · نمایش روی نقشههر دو با احتیاط در مسیر حرکت کردند. نور زمرد همچنان در دست مجسمه باقی مانده بود و مثل فانوسی کوچک راهشان را روشن میکرد. صدای باد همچنان شنیده میشد، اما این بار به نظر میرسید صداهای دیگری هم در آن پنهان است: زمزمهها، گریههای خفه و چیزی شبیه به ناله. کاتیا گفت: «این صداها… انگار از هر طرف میان. فکر میکنی چی میگن؟» لیام شانه بالا انداخت: «نمیدونم. ولی مطمئنم که اینجا به ما خوشآمد نمیگن.»
مسیر باریک به دهانهای باز ختم شد. به جایگاهی رسیدند که شبیه به محوطهای مقدس بود: ستونهای شکسته، دیوارهای نیمهویران و نقوشی که روی سنگها حک شده بودند و داستانی فراموششده را روایت میکردند. کاتیا دستش را روی نقوش کشید: «اینجا نوشته که تاریکی، از دل روشنایی زاده شده. این جمله… خیلی عجیبه.» لیام گفت: «شاید این جمله راهنمای ما باشه. ولی من هنوز نمیفهمم اینجا چه خبره.»
همانطور که کاتیا نقوش را بررسی میکرد، نوری سبز از سمت دیگرشان درخشید. از لابهلای شکاف آجرهای سنگی یکی از دیوارها، درخششی بیرون میتابید. لیام به سمت نور رفت و با نوک خنجرش آجر جلوی آن را جدا کرد. در دل دیوار صندوقچهای کوچک نهفته بود که درونش زمردی به رنگ سبز تیره قرار داشت.
کاتیا با تردید گفت: «این زمرد… خیلی شبیه به گردنبند منه.» لیام گفت: «بله، نورش هم حتی شبیه به مال توئه، و حس میکنم با حضور ما واکنش نشون داده. به نظرم باید همراهمون باشه. ولی نمیدونیم چه چیزی ممکنه اتفاق بیفته.»
کاتیا دستش را دراز کرد و زمرد را برداشت. لحظهای هیچ اتفاقی نیفتاد؛ اما ناگهان مه اطراف شروع به چرخش کرد. صدای زمزمهها بلندتر شدند و گویی چیزی از دل زمین در حال برخاستن بود. لیام فریاد زد: «بذار سرجاش… نباید بهش دست میزدیم. تله بود!» اما کاتیا زمرد را محکم در دست گرفت: «نه، این زمرد… انگار با من صحبت میکنه. داره میگه که…»
«اینجا نوشته که تاریکی، از دل روشنایی زاده شده.»

غول سایه و دروازهٔ نور
معبد دروازه · آزوکایا · نمایش روی نقشهپیش از آنکه بتواند جملهاش را تمام کند، موجودی عظیم از میان مه ظاهر شد. بدنش از سایه و غبار تشکیل شده بود و صورتش مانند آتشی که تازه خاموش شده باشد، پر از دود و سیاهی بود. صدایی غرشگونه از گلویش برخاست و به سمت آنها یورش برد. لیام خنجرش را آماده کرد و فریاد زد: «سرود روشنایی بخون! سریع!»
کاتیا به سرعت کتابش را باز کرد و شروع به خواندن کرد. زمرد دوم در دستش درخشید و نور آن با زمرد گردنبندش ترکیب شد؛ نوری قدرتمند و سبز، مانند سیلی عظیم به سوی موجود تابید و او را عقب راند. موجود لحظهای ناله کرد، اما بلافاصله دوباره حمله کرد. ضربههای لیام تأثیری نداشت؛ گویی تنها نوری که از زمردها ساطع میشد میتوانست موجود را متوقف کند. با هر قدمی که موجود نزدیکتر میشد، قدرت میگرفت و مههای اطراف همچون شعلههای تاریک همراهیاش میکردند.
موجود این بار سریعتر و قدرتمندتر یورش برد. لیام به سختی توانست از ضربهای که به سمتش نشانه رفته بود جاخالی بدهد. موجود با یک حرکت سریع، فانوس لیام را به کناری پرتاب کرد؛ شعلهٔ فانوس در یک لحظه خاموش شد و تنها نور سبز زمردها باقی ماند. زمرد دوم گرمایی عجیب به دست کاتیا منتقل میکرد و گویی با او سخن میگفت. کاتیا چشمانش را بست: «چی از من میخوای؟»
ناگهان تصویری در ذهنش شکل گرفت: تصویری از همین معبد که آینهای تیره و بیضیشکل در مرکز آن جلوه میکرد؛ مانند دروازهای خاموش در دل تاریکی که با به هم پیوستن زمردها به روشنایی تبدیل شد. چشمانش را باز کرد: «این زمردها… با هم کار میکنن. باید از قدرت هر دو استفاده کنیم.» زمرد دوم را به گردنبندش نزدیک کرد. وقتی زمردها به هم رسیدند، نوری قدرتمند و خیرهکننده از آنها ساطع شد و موجود غولپیکر با نالهای وحشتناک چند قدم عقب نشست. اما هنوز پایان کار نبود.
لیام فریاد زد: «سرود روشنایی رو هم بخون همزمان با نورها!» کاتیا با تمام شجاعتش، چشمانش را بست و با صدای بلند سرودی از سرودهای روشنایی خواند. این بار نور زمردها به شکل سپری قدرتمند اطرافشان را احاطه کرد. لیام نفس عمیقی کشید و خنجرش را محکم در دست گرفت. در یک لحظه بدنش را به زمین چسباند و با حرکتی سریع و برقآسا از زیر سپر بیرون جهید، و پیش از آنکه هیولا فرصت اکنش داشته باشد، خنجرش را در میان سایههای غلیظ بدن موجود فرو برد. نور خنجر شکافهایی عمیق در وجود هیولا گشود.

همزمان، نور زمردها راه خود را به درون آن شکافها پیدا کرد؛ همچون سیلی از آتش و نور وارد بدن هیولا شد و تاریکیاش را بلعید. موجود با فریادی گوشخراش که سنگها را به لرزه انداخت به عقب پرت شد؛ سایههای تیرهاش فرو ریختند و با آخرین لرزش، در میان مه سرد و سیاه ناپدید شد. لیام آرام گفت: «فکر میکنم… تموم شد.» کاتیا گفت: «ولی این فقط یکی از هیولاها بود. چیزی که این مه و سیاهی رو کنترل میکنه، هنوز پابرجاست. این زمردها یه جور کلیدن؛ برای باز کردن دروازهای یا حتی بستنش. باید اون دروازه رو پیدا کنیم.»
لیام فانوس را تعمیر کرد و کاتیا دیوارهای معبد را جستوجو کرد. در یکی از نقوش، دو زمرد مشابه در کنار دروازهای بیضیشکل به تصویر کشیده شده بودند. «این دروازه… همون چیزیه که در نظرم دیدم. اگر باز بشه… شاید بتونیم این مه رو از بین ببریم!» لیام گفت: «ولی اگه اشتباه کنیم چی؟ شاید باز کردنش، چیزهای بدتری رو آزاد کنه!» کاتیا لبخندی کمرنگ زد: «حق با توئه. ولی به نظر میرسه تنها راهیه که داریم.»
کاتیا به مرکز معبد رفت، جایی که حلقهای از سنگهای قدیمی قرار داشت، و زمردها را به سمت تصویر دروازه گرفت. لحظهای بعد، نوری خیرهکننده تمام معبد را فرا گرفت؛ زمردها به یکدیگر پیوستند و گویی یک شیء واحد شدند. زمین لرزید و صدایی قدیمی از دیوارها برخاست. روبهرویشان، شکافی مرموز مانند آینه پدیدار شد که آرام بزرگ و بزرگتر میشد؛ نقوش نورانی اطرافش هر کدام داستانی از نبردهای گذشته را روایت میکردند و در دوردست درون شکاف، تصویری از سازهای مخوف و عظیم پیدا بود.
لیام گفت: «این همون دروازهایه که دیدی؟» کاتیا سر تکان داد: «بله… ولی خیلی ترسناکتر از چیزیه که تصور میکردم.» ناگهان صدایی پر از خشونت و نفرت از پشت سرشان بلند شد: هیولاهای تاریکی دوباره میآمدند. لیام، خنجر به دست و پشت به شکاف نورانی، فریاد زد: «ما اینجا نیومدیم که حالا فرار کنیم…» ناگهان کاتیا دست لیام را محکم گرفت و او را کشید و هر دو به داخل شکاف پریدند.