سرودهای روشنایی · زهره ایمانی
فصل ۳: خون لوتاریایی
در جنوب، در شوریدا، لیام همان نغمه را میشنود. خون الدورا در رگهای اوست. هر دو، از دو سوی جهان، راه میافتند: لیام از میان جنگلهای تاریک، کاتیا از دروازههای غربی لوتاریا.

غروب سرخ شوریدا
شوریدا · نمایش روی نقشهدر سرزمینهای جنوبی، خورشید به آرامی در افق فرو میرفت و آسمان سرزمین شوریدا را با طیفهایی از قرمز و نارنجی به تصویر میکشید. دشتهای وسیع با علفهایی نرم و سرسبز پوشیده بودند.
درختانی بلند و کهنسال، با خاطرات قرنها، سایههایی طولانی روی زمین انداخته بودند. پرندگان کوچک در آسمان پرواز میکردند و صدای جیرجیرکها از هر سو به گوش میرسید.
اما این زیبایی طبیعی، برای لیام که در میان سایههای بلند درختان حرکت میکرد، دیگر معنای چندانی نداشت. چشمانش به دوردستها و دشتهای سپید شمالی خیره شده بود و هر از گاهی نفس عمیقی میکشید و لبهایش را میگزید. تلاش میکرد آرامش را حس کند، اما صدایی که شب گذشته در خواب و بیداری شنیده بود همچنان در ذهنش تکرار میشد.

شب بیخوابی لیام
خانهٔ لیام · شوریدا · نمایش روی نقشهشب گذشته، وقتی ستارهها همچون الماسهایی بر آسمان شوریدا میدرخشیدند، لیام در بستر دراز کشیده بود. باد ملایمی که از پنجرهٔ باز به داخل میوزید، هوای خنک شبانه را با خود به ارمغان میآورد. او به آرامی چشمانش را بست و مثل همیشه به صدای دوردست طبیعت گوش سپرد.
اما در این میان، صدایی غریب و ناشناخته از اعماق شب برخاست؛ صدایی سرد و بیرحم که با ریتمی آرام و مرگبار شروع به نغمهسرایی کرد. لیام چشمانش را باز کرد و گوش سپرد. زمزمهای در دلش شکل گرفت. صدای نغمه نه تنها در گوشهایش، بلکه در اعماق ذهنش طنینانداز بود؛ گویی صدایی از اعماق سایهها و تاریکی او را صدا میکرد.
لحظهای حس کرد تمام بدنش یخ زده است. چشمانش به سقف دوخته شده بود و نمیتوانست حرکت کند. نغمه همچون جریان آبی سرد در جسم و ذهنش جاری بود. پس از مدتی، به آرامی از بستر بلند شد و به پنجره نزدیک شد. بیرون، دشتها زیر نور مهتاب خوابیده بودند؛ اما این نور، برخلاف همیشه، آرامش نمیداد. نوری سرد و غمگین بود که هیچ گرمایی نداشت.
لیام با خود زمزمه کرد: «این نغمه… از کجا میاد؟ چرا حس میکنم که منو صدا میکنه؟»
«اگه این تصمیم توئه، باید بدونی که این راه اصلا آسون نیست. این سفر، آزمونی هست که تو رو از درون و بیرون خواهد سنجید.»

خون الدورا
خانهٔ لیام · شوریدا · نمایش روی نقشهلیام، که از کودکی داستانهایی دربارهٔ سرزمینهای سپید شمالی شنیده بود، به یاد حرفهای مادرش افتاد که دورگهای لوتاریایی بود. او همیشه میگفت: «خون سرزمین الدورا در رگهای تو جاریست. این خون، تو رو به سرودها و نغمههایی جادویی متصل میکنه که دیگران نمیتونن بشنون.»
لیام به ستارههای آسمان خیره شد و زمزمه کرد: «این صدا نمیتونه از لوتاریا باشه. این صدا چیزی تاریکتر و ترسناکتره.»
«خون سرزمین الدورا در رگهای تو جاریست.»

سرزمینی میان نور و تاریکی
خانهٔ لیام · شوریدا · نمایش روی نقشهصبح، خورشید با نوری ملایم از پشت کوههای دوردست شوریدا برخاست. هوای خنک صبحگاهی، با بوی علفهای مرطوب و خاک تازه، نوید روزی جدید را میداد. لیام با صورتی خسته و چشمانی پر از تردید به سوی پدرش رفت که در باغ کوچکشان مشغول جمعآوری گیاهان بود. پدرش، مردی قدبلند و تنومند، با دیدن او لبخندی زد: «صبح زود بیدار شدی. یا اصلاً نخوابیدی از دیشب؟»

لیام با لحنی جدی گفت: «نه، پدر. نتونستم بخوابم. چیزی شنیدم. نغمهای که نمیتونم اونو از ذهنم بیرون کنم.» پدر دست از کار کشید: «نغمه؟ چه نغمهای؟» لیام تلاش کرد صدای نغمه را توصیف کند؛ اما هرچه میگفت، پدرش بیشتر به فکر فرو میرفت. سپس آرام گفت: «این نغمهها، شاید از سرزمین آزوکایا میان.»
«اما چرا آزوکایا؟ آیا این نغمهها فقط پیغامی برای من دارن؟» پدرش پاسخ داد: «آزوکایا بهخاطر موقعیتش، همیشه مورد هدف غرب بوده. سرزمینی که میان روشنایی و تاریکی قرار داره. تاریکیای هم که الان روش سلطه داره، از سرزمین درینمور اومده.»
با شنیدن نام درینمور، لیام حس کرد جریان سردی از ستون فقراتش گذشت. بارها شنیده بود سرزمینی است که هیچ نوری در آن نمیتابد و نیروهای مرگ و تاریکی از آنجا برخاستهاند. پس از لحظاتی سکوت گفت: «من نمیتونم به این نغمهها بیتفاوت باشم. این سرزمین داره منو صدا میزنه. شاید سرنوشت من اینه که بهش پاسخ بدم.»
پدرش با چشمانی پر از نگرانی و احترام گفت: «اگر این تصمیم توئه، باید بدونی که این راه اصلاً آسون نیست. این سفر آزمونیه که تو رو از درون و بیرون خواهد سنجید.»

جنگلهای تاریک
جنگل تاریک · شوریدا · نمایش روی نقشهخورشید به آرامی از افق بالا میآمد و سایههای بلند درختان شوریدا در زیر نور آن کوتاهتر میشدند. لیام با بستن کولهبارش و برداشتن خنجری که از پدرش به ارث برده بود و فانوسی که پدرش به او داده بود، با قدمهایی مصمم به راه افتاد.
لحظهای ایستاد، نفسی عمیق کشید و به پشت سر نگاه کرد: به خانهٔ سنگی و سادهای که سالها پناهگاهش بود؛ دیوارهایی پوشیده از خزه، باغچهٔ کوچک پدرش و بوی دلانگیز خاک نمناک. همه برایش یادآور آرامشی بودند که حالا باید پشت سر میگذاشت. سپس به سوی شمال حرکت کرد، جایی که دشتهای سبز شوریدا کمکم جای خود را به جنگلهای تاریک و سپس کوههای پوشیده از برف میدادند.

با تغییر افق، سکوتی عجیب بر دشتها حاکم شد. صدای پرندگان قطع شده بود و تنها صدای باد در گوشش میپیچید. دشتهای باز به جنگلی انبوه و تاریک ختم شدند؛ درختان با شاخههای درهمتنیده، همچون دیواری طبیعی، مسیر را مسدود میکردند. هرچه جلوتر میرفت، تاریکی غلیظتر میشد و نور خورشید کاملاً ناپدید شده بود. با هر قدم حس میکرد زمان از حرکت ایستاده است.
پس از عبور از جنگلهای تاریک و سرد، به سرزمینی رسید که مه غلیظ و سنگین تمام فضای آن را در بر گرفته بود. این مه با هرچه پیشتر دیده بود فرق داشت؛ بویی سرد و فلزی در هوا جریان داشت. نه تنها دید او را محدود میکرد، بلکه احساسی از سردرگمی و خطر را نیز به دلش مینشاند. خنجری را که به کمرش بسته بود لمس کرد و زمزمه کرد: «این باید نخستین نشونههای آزوکایا باشه.»
صدای قدمهایش در مه میپیچید، اما در این سکوت خفهکننده حس میکرد چیزی یا کسی همراهش است و او را زیر نظر دارد. زمین نرم و پوشیده از لایهای از مه بود و درختانی که در جنگل دیده بود، حالا به سایههایی بیجان تبدیل شده بودند. ناگهان صدایی از دور به گوشش رسید؛ ضعیف، اما با ریتمی مرگبار و آشنا: صدای نغمههای تاریکی. هر قدمی که برمیداشت، آن صدا قویتر میشد.

تپهٔ ویرانهها
تپهٔ ویرانهها · آزوکایا · نمایش روی نقشهدوباره به راه افتاد و به تپهای کوچک رسید. بالای تپه، بقایای عمارتی قدیمی و ویرانه به چشم میخورد. ستونهای شکسته با دیوارهای فرو ریخته، گواهی از گذشتهای پر از شکوه بودند.
لیام به آرامی پا روی پلههای ویران و شکسته گذاشت و با هر قدم، مههای غلیظ را به اطراف هول میداد. در میان خرابهها، لوحهایی سنگی میدید که با خطوطی عجیب و کهن حککاری شده بودند.
تصمیم گرفت همینجا را برای استراحت انتخاب کند.

کاتیا از شهر بیرون میرود
دروازههای غربی · الدورا · نمایش روی نقشهدر همان لحظه، در لوتاریا، کاتیا با شنل ضخیم و کتاب کهنهاش به سمت دروازههای شهر در حرکت بود. برفهای تازهای که شب قبل باریده بود، زمین را همچون پتویی سفید پوشانده بود و صدای قدمهایش در سکوت اطراف طنین میانداخت.
به دروازههای غربی شهر نزدیک شد. نگهبانان با زرههای درخشان در جایگاههایشان ایستاده بودند. وقتی او را دیدند، نگاهی آمیخته به حیرت و نگرانی به یکدیگر انداختند. یکی از آنها جلو آمد و با صدایی آرام اما قاطع پرسید: «بانو کاتیا، قصد دارید لوتاریا رو ترک کنید؟»
کاتیا با لحنی قاطع پاسخ داد: «بله، به آزوکایا میرم. برای کشف حقیقت نغمههای تاریکی که شنیدیم. و این وظیفهٔ منه.» نگهبان با لحنی التماسآمیز گفت: «اما مههای آزوکایا… اونجا دیگه جزئی از سرزمین ما نیست. کسانی که واردش شدن، هرگز برنگشتن. لطفاً تجدید نظر کنید.»
کاتیا لحظهای ایستاد و به چشمان نگهبان خیره شد؛ در نگاهش جرقهای از عزم و جسارت دیده میشد: «اگر ما کاری نکنیم، مههای تاریکی فقط به آزوکایا محدود نخواهند موند. و اگر این تاریکی ادامه پیدا کنه، تنها آزوکایا نیست که به نابودی کامل کشیده میشه؛ بلکه روشنایی سرزمین ما هم به خطر میفته.»
دروازهها با صدایی سنگین باز شدند. کاتیا شنل ضخیمش را محکمتر به دور خود پیچید و اولین قدمش را به خارج از لوتاریا گذاشت. به پشت سر نگاه کرد، به برجهای سپید و کوچههای آرام شهرش، و لحظهای در دل گفت: «آیا دوباره اینجا رو میبینم؟»

دهکدههای کوهستان
روستاهای کوهستان · الدورا · نمایش روی نقشهسرما بلافاصله به صورتش سیلی زد. بادهای غربی که از میان کوههای پوشیده از برف میوزیدند، حتی برای او که به هوای سرد عادت داشت، تند و بیرحم بود. کاتیا با قدمهایی آهسته اما محکم، مسیر خود را در میان برف آغاز کرد. هر قدم او را بیشتر از خانه دور میکرد و به سرزمینی میبرد که چیزی جز مه و تاریکی در انتظارش نبود.
مسیر به سوی آزوکایا از میان روستاهای کوچک با مردمانی ساده و خونگرم میگذشت. کوههای پیشرو همچون دیوارهایی طبیعی، الدورا را از سرزمینهای دیگر جدا کرده بودند. برف، همچون موجهایی منجمد، بر روی صخرهها انباشته شده بود و سنگینی عجیبی که در هوا بود، هر لحظه میخواست او را متوقف کند.

درهٔ کاجهای کهن
درهٔ درختان کهنسال · الدورا · نمایش روی نقشهدر میانهٔ روز، وقتی خورشید در بالاترین نقطهٔ آسمان بود، کاتیا به دهانهٔ درّهای باریک رسید. درختان کاج کهنسال، با شاخههایی پوشیده از برف، همچون نگهبانانی خاموش در دو طرف مسیر ایستاده بودند.
باد صداهای عجیبی در میان شاخهها ایجاد میکرد؛ صدایی که بیشتر شبیه زمزمههایی ناواضح بود. کاتیا ایستاد و به اطراف نگاه کرد. لحظهای حس کرد چیزی یا کسی در حال تماشای اوست. کتاب را محکمتر در بغلش فشرد و به آرامی زمزمه کرد: «این فقط صدای باده… صدای باد.»

دهکدهٔ متروک
دهکدهٔ متروک · الدورا · نمایش روی نقشهپس از مسافتی طولانی، به دهکدهای رسید که در دامنهٔ کوهستانی واقع شده بود. خانههای چوبی کوچک، که زمانی مظهر زندگی بودند، اکنون متروک و نیمهویران به نظر میرسیدند. دودکشهایی که روزگاری بوی نان تازه و گرمای آتش را به آسمان میفرستادند، حالا خاموش و کج و یخزده بودند.
کاتیا با دقت به اطراف نگاه کرد. در یکی از خانهها نیمهباز بود و به آرامی با باد تاب میخورد. نزدیک شد و آن را باز کرد. داخل خانه سرد و تاریک بود.
مدتی آنجا ماند، و هنگامی که به راهش ادامه داد، هوا به تدریج رو به تاریکی بود. ابرهای سنگین آسمان را پوشاندند و برف با شدتی بیشتر شروع به باریدن کرد. مسیر پیش رویش به طور کامل در برف و تاریکی محو شد.
ناگهان صدایی از پشت سرش بلند شد؛ صدایی ضعیف، اما آزاردهنده. کاتیا ایستاد و به اطراف نگاه کرد. به نظرش چیزی در تاریکی حرکت کرد. شروع به خواندن یکی از سرودهای روشنایی کرد. صدایش، هرچند آرام و بریده بود، فضای اطراف را پر کرد، و زمزمهکنان به مسیرش ادامه داد.


مرز مه زنده
مرز مه · آزوکایا · نمایش روی نقشهوقتی اولین نور کمسوی خورشید صبحگاهی از میان ابرها و مه گذشت، کاتیا به مرز آزوکایا رسیده بود. اما این مرز هیچ شباهتی به چیزی که انتظارش را داشت، نداشت.
آسمان گویی هنوز شب بود. درختان خشک و خمیده بودند. زمین دیگر پوشیده از برف سفید نبود، بلکه با لایهای از خاکستر و مه مرموز پوشیده شده بود.
او ایستاد و به مه نگاه کرد. این مه نه تنها غلیظ، بلکه زنده به نظر میرسید؛ گویی هر ذرهاش در تلاش بود چیزی یا کسی را ببلعد.