سرودهای روشنایی · زهره ایمانی

فصل ۱۳: دود سفید

مهی زیتونی و بنفش دشت‌های شوریدا را پوشانده است. آناهیتا، زنی باردار که سبزی می‌کارد، میان پرندگانی که از آسمان می‌افتند راهی به سوی تنها نور دهکده پیدا می‌کند: کلبهٔ حکیم.

مه زیتونی و بنفش, شوریدا

مه زیتونی و بنفش

شوریدا · نمایش روی نقشه

در سرزمین جنوبی، دشت‌های شوریدا زیر لایه‌ای از مه غلیظ و کم‌ارتفاع صبح فرو رفته بود. مه‌ای که نه سفید بود و نه خاکستری، بلکه رگه‌هایی از سبز زیتونی و بنفش تیره در آن می‌درخشید؛ گویی سمی نامرئی در دلش حل شده بود. بادی ملایم اما موذی از غرب می‌وزید و به‌جای تازگی، بویی تند و شیمیایی با خود داشت که پوست را به خارش می‌انداخت و نفس را در سینه حبس می‌کرد.

آسمان با رنگ نارنجی سوخته‌ای پوشیده شده بود، گویی خورشید در آتشی نامرئی گرفتار شده و نورش را با خشم به زمین می‌تاباند. زمین زیر پا با لایه‌ای نازک از ماده‌ای چسبناک و لغزنده پوشیده شده بود که با هر قدم، صدای ملچ‌مانندی تولید می‌کرد.

آناهیتا، زن سبزی‌کار، با قدم‌هایی سنگین در میان این دشت گام برمی‌داشت. ماه‌های آخر بارداری، جسمش را کُند کرده بود، اما در چشمانش نوری بود که انگار با این مه می‌جنگید. دست‌هایش، که روزگاری با چابکی سبزی‌ها را از دل خاک می‌چید، حالا به آرامی روی شکمش می‌لغزیدند، گویی می‌خواست از موجود کوچک درونش در برابر این دنیای آلوده محافظت کند. مه غلیظ دور پاهایش می‌پیچید و رگه‌های سبز و بنفش در آن می‌درخشیدند، اما او با هر قدم، گویی این تاریکی را به چالش می‌کشید.

تپهٔ چسبناک, تپهٔ چسبناک · شوریدا

تپهٔ چسبناک

تپهٔ چسبناک · شوریدا · نمایش روی نقشه

لحظه‌ای ایستاد، نفس عمیقی کشید و به اطراف نگریست. صدای خش‌خش عجیبی از میان مه به گوشش رسید؛ صدایی که نه شبیه باد بود و نه قدم‌های حیوان، بلکه گویی چیزی در حال خزیدن بود. قلبش تندتر زد، نه از ترس، بلکه از حس غریزی محافظتی که در وجودش شعله‌ور شده بود. دستش را محکم‌تر روی شکمش گذاشت، انگار می‌خواست به فرزندش اطمینان دهد که او هنوز اینجاست، هنوز قوی است. به سوی صدا پیش رفت، اما هر قدم، زمین لغزنده‌تر می‌شد و بوی شیمیایی قوی‌تر.

در میان مه، تپه‌ای کوچک و مخروطی شکل پدیدار شد، گویی زمین در آن نقطه خود را جمع کرده بود. آناهیتا با احتیاط به آن نزدیک شد. سطح تپه زبر و چسبناک بود و وقتی انگشتانش را به آن سایید، ماده‌ای زرد و غلیظ به دستش چسبید. حس کرد که جنین درونش بی‌قراری می‌کند، گویی او هم این آلودگی را حس کرده بود.

ناگهان، صدای خش‌خش بلندتر شد و گله‌ای از پرندگان کوچک با بال‌های خاکستری از میان مه به سوی آسمان پریدند. اما پروازشان عادی نبود؛ بال‌هایشان با هر حرکت، رگه‌های سبز و بنفش مه را با خود می‌کشید و چند لحظه بعد، یکی از آن‌ها با صدایی تیز به زمین افتاد. بدنش با لرزشی سریع بی‌جان شد و از منقارش بخاری زرد و غلیظ بیرون آمد. آناهیتا با وحشت عقب پرید و به پرنده خیره شد؛ بال‌هایش هنوز با رگه‌های بنفش می‌درخشید، گویی مه در وجودش نفوذ کرده بود.

نفسش را حبس کرد و با قدم‌هایی لرزان از تپه دور شد. صدای خش‌خش همچنان دنبالش می‌آمد. مه اطرافش غلیظ‌تر شد و سایه‌ای بلند و تیره با چشمانی سرخ در دوردست پدیدار گشت. آناهیتا پشت بوته‌ای کوچک پنهان شد، در حالی که قلبش با هر ضربان، نه فقط برای خودش، بلکه برای زندگی‌ای که در وجودش می‌تپید، می‌زد. سایه ناپدید شد، اما صدای خش‌خش همچنان در هوا می‌پیچید.

چاه زرد, روستای آناهیتا · شوریدا

چاه زرد

روستای آناهیتا · شوریدا · نمایش روی نقشه

او به سوی روستا بازگشت، در حالی که بخار زرد و تند با هر نفس در گلویش می‌سوخت. وقتی به روستا رسید، مردم با چهره‌هایی رنگ‌پریده و لب‌هایی ترک‌خورده در کوچه‌ها ایستاده بودند. مردی میان‌سال با چوب بلندی کنار چاه آب ایستاده بود. از عمق چاه، بوی تندی به مشام می‌رسید و وقتی چوب را با طنابی به درون چاه فرو برد، ماده‌ای زرد و غلیظ به سطح آن چسبیده بود.

زنی جوان، کنار مرد میان‌سال ایستاد و به ماده خیره شد. ناگهان دستش را به گلویش گرفت و با صدایی خفه سرفه کرد؛ سرفه‌ای که بخاری زرد و تند به همراه داشت و او را به زانو درآورد. آناهیتا، با قلبی که از وحشت و دلسوزی فشرده شده بود، دستش را روی شکمش نگه داشت، گویی می‌ترسید این سم به جنینش برسد.

مردی از دور، با پارچه‌های خاکستری به دست، از میان جمعیت پیش آمد و یکی از پارچه‌ها را به بینی و دهانش بست. او کیسهٔ پارچه‌ها را بالا برد و با صدایی گرفته گفت: «اینا رو ببندید به صورتتون! از شهر فرستادن! جلوی این بیماری رو می‌گیره.» مردم با شتاب به سوی او دویدند و پارچه‌ها را گرفتند.

دود سفید, کلبهٔ حکیم · شوریدا

دود سفید

کلبهٔ حکیم · شوریدا · نمایش روی نقشه

اما آناهیتا، که از دور هم بوی زنندهٔ پارچه‌ها به مشامش می‌رسید، با قدم‌هایی که حالا سنگین‌تر از همیشه بود، به سوی انتهای روستا رفت؛ جایی که کلبهٔ حکیم با دود سفید دودکش، تنها نقطهٔ روشن در میان مه بود.

با هر قدم، بوی نم خاک و گیاهان تازه از دود کلبه قوی‌تر می‌شد و او امیدوار بود که حکیم نه‌تنها برای این راز، بلکه برای آیندهٔ فرزندش پاسخی داشته باشد.

در دلش، با هر تکان جنین، گویی قولی به او می‌داد: «تو در این دنیا، حتی در این مه، راهت را پیدا خواهی کرد.»

«تو در این دنیا، حتی در این مه، راهت را پیدا خواهی کرد.»

کتاب را از این‌جاها بخوانید و تهیه کنید