سرودهای روشنایی · زهره ایمانی
فصل ۱۲: تبر کهنه
در جنگلهای شمالی الدورا، تاروکِ هیزمشکن بوی فلزی تازهای در باد حس میکند. زهر به الدورا هم رسیده است و در میدان لوتاریا، مردم گندمشان را با «داروی شفابخش» عوض میکنند.

برکهٔ سیاه
جنگلهای شمالی · الدورا · نمایش روی نقشهدر جنگلهای شمالی سرزمین الدورا، بادی سرد و تیز از میان شاخههای کج و معوج میوزید و بویی فلزی و گزنده را با خود میکشید که گلو را میخشکاند و ریهها را به سوزش میانداخت. آسمان نه روشن بود و نه تاریک، بلکه لایهای غبارآلود و تیره داشت که نور خورشید را به رشتههایی ضعیف و لرزان تبدیل میکرد. زمین زیر پا با ترکهای عمیق و ناهموار پوشیده شده بود، مانند پوستی کهنه و پاره که دیگر توان ترمیم نداشت. از میان این شکافها، دود سیاهی چون رگهای تیره به هوا برمیخاست و با هر وزش باد، این دود میان شاخهها میپیچید.
هیزمشکن ریشسپید به نام تاروک، با تبری کهنه در دست، میان درختان قدم میزد. پاهایش با هر گام در خاک ترکخورده فرو میرفت و نفسهایش با صدایی خشن از سینهاش بیرون میآمد. پیش رویش، برکهای راکد و تیره دیده میشد که از میان شکافهای زمین سر برآورده بود؛ سطح آن با مایعی غلیظ و سیاه پوشیده شده بود. مایعی چون لختهای از شب، ساکن و تهدیدآمیز. حبابهایی سیاه با صدایی خفیف از دل آن بالا میآمدند و بویی تند و سوزاننده از آن برمیخاست.
تاروک لحظهای مکث کرد و به برکه خیره شد. وقتی قدمش را به سوی آن نزدیکتر کرد، دودی سیاه و غلیظ از سطح مایع به هوا برخاست و با باد به سوی صورتش جست. سینهاش تنگتر شد و سرفهای عمیق از گلویش بیرون جست؛ سرفهای که دود سیاهی را به همراه داشت و او را به زانو درآورد. با دستانی لرزان به زمین تکیه داد و چشمانش به دود خیره ماند که میان درختان پراکنده میشد. تنههای اطراف، با پوستههایی که گویی با دستانی نامرئی کنده شده بودند، ترکهای عمیقی داشتند. از میان ترکها، مایعی تیره به آرامی چکه میکرد که با تماس با خاک، دود نازکی تولید میکرد و زمین را میسوزاند.

سایهای میان درختان
جنگلهای شمالی · الدورا · نمایش روی نقشهتاروک به یاد آورد که چند روز پیش، هنگام گشتزنی در جنگل، صدایی عجیب شنیده بود. گوزنی را دیده بود که میان درختان ایستاده بود، اما پیش از آنکه بتواند به آن نزدیک شود، حیوان با نالهای کوتاه به زمین افتاد. از دهانش مایعی سیاه بیرون آمده بود و پاهایش با لرزشی ناگهانی بیجان شده بودند. تاروک آن روز با وحشت از آنجا گریخته بود؛ اما اکنون، همان سیاهی از برکه و زمین برمیخاست.
او با زحمت برخاست و به اطراف نگریست. میان درختان، سایهای تیره و متحرک جابهجا شد؛ سایهای که چشمان سرخی داشت و با سرعتی وهمآلود به سمت دیگر جنگل گریخت. تاروک نفسش را حبس کرد و پشت تنهای پنهان شد، در حالی که قلبش با هر صدای خفیف تندتر میتپید. سایه ناپدید شد، اما بوی دود و سوزش در هوا باقی ماند.
باد آن را به سوی دشتهای دوردست میبرد. او تصمیم گرفت به سوی روستای نزدیک، در حاشیهٔ لوتاریا، بازگردد. هر قدمش را با احتیاط برمیداشت، گویی میترسید زمین زیر پایش فرو بریزد.

پارچههای خاکستری
روستای حاشیهٔ لوتاریا · الدورا · نمایش روی نقشهوقتی به روستای کوچک رسید، مردم با چهرههایی رنگپریده و چشمانی گودافتاده در میان کلبههای چوبی و سنگی ایستاده بودند. زنی میانسال با سطلی خالی در دست، کنار چاه آب ایستاده بود. از عمق چاه، بوی تندی به مشام میرسید. وقتی سطل را پایین برد، مایعی سیاه و غلیظ به جای آب به سطح آمد. وقتی دستش به مایع نزدیک شد، دود سیاهی از آن برخاست. مردی با کلاه پشمی کنارش ایستاد و سطل را از دستش گرفت. او به مایع خیره شد، اما پیش از آنکه حرکتی کند، سرفهای عمیق از سینهاش بیرون آمد؛ سرفههایی که دود سیاهی را به همراه داشت و او را به زانو درآورد.
زنی دیگر، با پارچهای تیره به دست، از میان جمعیت پیش آمد و پارچه را به بینی و دهانش بست. او کیسهای از پارچههای مشابه را بالا برد و با حرکتی سریع گفت: «اینا رو ببندید به صورتتون! از شهر اومده!» مردم به شتاب به سوی او دویدند و پارچهها را گرفتند.
اما تاروک، که نظارهگر بود، بوی عجیبی از پارچهای که به دستش داده شده بود استشمام کرد؛ بویی که گلو را میسوزاند و شبیه بوی برکه بود. او پارچه را به زمین انداخت و به سوی جادهای که به شهر لوتاریا میرفت، به راه افتاد.

تاجر میدان
میدان جشن بهاری · الدورا · نمایش روی نقشهوقتی به دروازههای لوتاریا رسید، غروب خورشید با دود سیاه آسمان آمیخته شده بود و نور کمرنگ آن تنها سایههایی لرزان بر دیوارهای سنگی پایتخت میانداخت.
در میدان مرکزی، جمعیت شلوغی گرد آمده بود. تاجری با جامهای تیره بر سکویی ایستاده بود و شیشههایی از مایعات درخشان را به نمایش گذاشته بود. مایعی که در نور کمسو میدرخشید، گویی ستارهای فریبنده در دل شیشهها زندانی شده بود. تاجر با صدایی آرام اما رسا فریاد میزد: «این داروی شفابخش، تنها راه نجات از این بیماریه.»
و مردم با چشمانی پر از ترس، امید و دستانی لرزان، کیسههای گندمشان را در ازای شیشههای کوچک به سوی او میریختند.
«این داروی شفابخش، تنها راه نجات از این بیماریه.»