سرودهای روشنایی · زهره ایمانی
فصل ۱۰: سرودهای روشنایی
مه دوباره از قلهها سرازیر شده است. لونا، کایان و لیام به آزوکایا برمیگردند و آن را بیمار مییابند: لکههای سیاه، دهکدههایی یخزده و معبد کاتیا با رگههای زهر.

مه برمیگردد
مرز مه · آزوکایا · نمایش روی نقشهدشتهای برفی میان سرزمینهای الدورا و آزوکایا، سرد و خاموش بود؛ گویی زمین نفس خود را در سینه حبس کرده و در انتظار فاجعهای ناگزیر به سر میبرد. بادی گزنده از سمت آزوکایا میوزید و مهای مرموز و سنگین، که از قلههای کوهستان فرو میریخت، دیدشان را در هالهای خاکستری و نفوذناپذیر فرو برده بود. زمرد گردنبند لونا با هر گام، درخششی لرزان و ضعیف از خود ساطع میکرد، مانند شعلهای که در برابر طوفانی سهمگین میکوشید زنده بماند.
لیام با عصای چوبی، چون ستونی استوار در دستش، جلوتر گام برمیداشت. چشمانش که از سالها نبرد و تجربه تیز شده بود، به دوردست خیره مانده بود؛ جایی که آزوکایا در پس مه پنهان شده بود. کایان، که شنلش را محکم دور خود پیچیده بود، با صدایی که از سرما و اضطراب میلرزید، گفت: «این مه و سرما… اونم الان! یکم عجیب نیست؟ استاد، مطمئنی این راه به آزوکایا میره؟» لیام بدون آنکه سرش را برگرداند گفت: «این راهو با چشم بسته هم میتونم برم، پسر. هر مسیر و پل آزوکایا رو با جونم دوباره ساختم.» و لحظهای مکث کرد و نفس عمیقی کشید، گویی بوی خطر را در هوا حس کرده باشد: «ولی این مه… یه حس آشنای تلخی داره.»
لونا پرسید: «آشنا؟ یعنی همون روزاییه که با کاتیا میجنگیدید؟ ناریا گفته بود شکارچیا از درینمورن؛ فکر میکنی این مه هم کار درینمور باشه؟» لیام با لحنی که غم و هوشیاری در آن موج میزد، گفت: «پیش اومده بود که این موقع از سال هم اینجا مه داشته باشیم. ولی از طرفی هم درینمور همیشه با پوشش سایه و مه میاد. خودم احساس بدی به این مه دارم.» کایان با صدایی پر از تردید گفت: «این مه انگار زندهست، انگار داره نفس میکشه! استاد، فقط چند هفته از جشن بهاری و نبود شما گذشته! یعنی ممکنه کار درینمور باشه؟» لیام درنگی کرد: «بله، همهچی ممکنه. درینمور همیشه کمین میکنه و منتظر فرصت مناسبه. باید زودتر برسیم.»
هر سه در میان مه پیش میرفتند و صدای گامهایشان در برف خفه میشد. با هر قدم، زمزمهای ضعیف در باد برمیخاست؛ آوایی تاریک و ناشناخته که از دوردست به گوش میرسید. لونا حس کرد زمردش گرمتر شده و ناگهان تصویری در ذهنش جان گرفت: «دشتی که قبلاً سرسبز و زنده بود، ولی اکنون سوخته و پر از سایههایی که از خاک برمیخاستند و با چشمانی سرخ به او خیره شدهاند.»
ناگهان صدایی از میان مه برخاست: سرفههای خشک و ممتد که پشت سر هم تکرار میشد، گویی گلویی در تلاش بود نفس بکشد، اما هر لحظه به پایان خط نزدیکتر میشد. کایان با وحشت گفت: «میشنوین؟ این چیه؟ انگار یه نفر داره جون میده!» و به تپهای نزدیک که در مه محو شده بود اشاره کرد: «اونجاس، مطمئنم!» لیام گفت: «ساکت، گوش کنین. یه نفر اونجاست، ولی باید حواسمون جمع باشه. یه لحظه صبر کن، ممکنه یه تله باشه. من میرم جلو، شماها پشت سرم بمونین.»

دهکدهٔ یخزده
روستای یخزده · آزوکایا · نمایش روی نقشهلیام با گامهایی محتاط به سوی تپه حرکت کرد و لونا و کایان با فاصلهای کوتاه به دنبالش رفتند. مه غلیظتر شده بود و بویی تند و فلزی، مانند آهن زنگزده مخلوط با خاکستر، فضا را پر کرده بود، گویی زمین زیر پایشان در حال پوسیدن بود. وقتی به بالای تپه رسیدند، منظرهای هولناک پیش رویشان گشوده شد: روستایی کوچک که در سکوت مهآلود به گورستانی یخزده بدل شده بود.
دهها جنازه، با لباسهای سادهٔ آزوکایایی، در میان برفها پراکنده بودند، انگار زمان در لحظههای شوم منجمد شده بود. مردی با سبدی واژگونشده از گندم در دست، کنار کلبهای نیمهویران افتاده بود؛ چهرهاش خاکستری و لبهایش با لکههای سیاه و چسبناک پوشیده شده بود، گویی زهری زنده از درونش فوران کرده و به برف سرریز شده بود. زنی با شالی پاره، کودک خردسالی را در آغوش فشرده بود؛ هر دو بیحرکت، با چشمانی باز و خیره به مه، گویی در آخرین لحظه در جستوجوی امیدی گمشده بودند. پیرمردی با عصایی شکسته، کنار چاه زانو زده بود، انگار تا آخرین نفس برای آب جنگیده بود.
لکههای سیاه، مانند جویبارهایی از تاریکی، از بدنهایشان به زمین نفوذ کرده و برف را به لجنزاری تیره بدل کرده بود. کلبههای کوچک با دیوارهای گلی در پسزمینهٔ مه ایستاده بودند، گویی شاهد خاموش این فاجعه بودند. باد سردی زوزه کشید و بوی گزندهٔ زهر را با خود آورد؛ بویی که گلو را میسوزاند و وحشتی گنگ در دل میکاشت. لونا با صدایی شکسته زمزمه کرد: «خدای من… اینجا… کامل نابود شده! اینا کیان؟ چی به سرشون اومده؟» کایان با وحشت گفت: «این… این نمیتونه واقعی باشه! انگار یه نفر عمداً این بلا رو سرشون آورده. این لکههای سیاه… اینا چیه؟» لیام با صدایی که از بهت و خشم میلرزید، گفت: «این… این مثل یه بیماری همهگیره.»
ناگهان، از میان سکوت مرگبار، دوباره صدایی خفه و بریدهبریده برخاست: سرفههایی دردناک که گویی از اعماق وجودی شکسته میآمد. آنها به سرعت به سوی صدا چرخیدند و در میان جنازهها مردی را دیدند که هنوز جانی در تن داشت. با چهرهای خاکستری و از عرق خیس، به سختی روی برف زانو زده بود؛ دستش به سینهاش چنگ میزد و سرفههایی پیدرپی بدنش را میلرزاند. چشمانش، پر از وحشت و التماس، به آنها خیره شده بود. لونا با عجله کنارش زانو زد: «چی شده؟ بگو چی به سرتون اومده!»
مرد لبهایش را تکان داد و صدایی گنگ و شکسته از گلویش بیرون آمد، اما سرفهها امانش را بریدند. ناگهان، لکهای سیاه و غلیظ از دهانش بیرون ریخت، مانند جوهری سنگین که روی برف پخش شد و بخاری سرد از آن بلند شد. دستش لرزید و به سوی لونا دراز شد، اما پیش از آنکه کلمهای بگوید، سرفهای نهایی بدنش را تکان داد و بیحرکت بر زمین افتاد؛ چشمانش هنوز به مه خیره مانده بود. لیام با لحنی پر از تأمل و نگرانی گفت: «مثل زهر میمونه. یا شاید هم واقعاً یه بیماریه. باید منشأ بیماری رو پیدا کنیم.» کایان با لرز گفت: «اگه این بیماری ما رو بگیره چی؟» لونا، که زیر لب سرودهای روشنایی زمزمه میکرد، گفت: «مطمئنم که سرودهام نمیذاره این بیماری و زهر به ما سرایت کنه.»


جنگل لکههای سیاه
جنگل لکههای سیاه · آزوکایا · نمایش روی نقشهلونا به لیام نگریست و با صدایی که امید و ترس در آن به هم آمیخته بود، پرسید: «درست میگم؟» لیام سرش را به نشانهٔ تأیید تکان داد: «امیدوارم! باید تندتر از این مه باشیم و سریع از اینجا رد بشیم. بیاین، از این طرف… باید روستا رو دور بزنیم. داخلش آلودهس.»
مسیر را از جنگل مجاور روستا ادامه دادند. مه غلیظ مانند دیواری زنده اطراف آنها را در برگرفته بود و هر گامشان با خستگی همراه شده بود. کایان، که شنلش را محکم جلوی دهانش کشیده بود، با صدایی خفه و عجلهآمیز گفت: «این بو… انگار داره ریههامو میسوزونه، استاد! معبد کاتیا کجاست؟ دیگه طاقتم تموم شده!» و با دستش به گلویش چنگ زد و سرفهای تند کرد. لیام بدون کم کردن سرعت گفت: «نزدیکیم، اون تپهای جلویی رو رد کنیم.» و به لونا نگاهی پر از هشدار انداخت: «نفس عمیق نکش. با بینی نفس بکش!» لونا با صدایی که از نگرانی میلرزید، گفت: «نور زمردها باید کاری بکنه. نه؟» لیام لحظهای مکث کرد: «لونا، ما هنوز نمیدونیم با چی طرف هستیم…»
ناگهان، پای کایان به چیزی برخورد کرد و او با فریادی کوتاه به زمین افتاد. لونا و لیام برگشتند و در نور ضعیف زمرد، جسدی را دیدند که زیر برف نیمهپنهان شده بود؛ چهرهاش سیاه و پوستهپوسته و دهانش پر از لکههای تیره و غلیظ. کایان با وحشت عقب کشید: «یه جنازه دیگها! مثل همون لکهها!» لیام با چشمانی تنگ به جسد خیره شد و با تعجب و نگرانی گفت: «این زهر دیگه… تو کل آزوکایا پخش شده.» و به اطراف نگاه کرد: «حواستون باشه، ممکنه بیشتر باشن.»
دوباره پیش رفتند، اما چند قدم بعد، زمین زیر پایشان با صدای خشخش لرزید. از میان مه، جسدی دیگر نمایان شد که به درختی تکیه داده بود؛ نگاهش هنوز به سمت آسمان بود، گویی تا آخرین سرفه التماس میکرد. لکههای سیاه از بدنش به برف چکه کرده بود و بوی زهر، هوا را سنگینتر کرده بود. لونا با ترس گفت: «اینجا… تبدیل به قبرستون شده! چطور اینقدر زود؟» لیام عصایش را محکم گرفت و با خشم گفت: «یه حس بدی داره بهم میگه این مصیبت کار درینموره. دوباره مثل یه شکارچی داره مردم آزوکایا رو میبلعه.» سپس به تپهٔ بعدی اشاره کرد: «معبد کاتیا اونجاست؛ باید سریعتر بریم!»

صدای کاتیا
معبد کاتیا · آزوکایا · نمایش روی نقشهاز میان مه، نوری ضعیف و لرزان به چشم آمد، مانند شعلهای که در برابر باد مقاومت میکرد. کایان با شتاب گفت: «اونجا رو ببینین، معبده، درسته؟» با احتیاط به سوی نور حرکت کردند و مه کمکم کنار رفت. معبد کاتیا پیش چشمانشان نمایان شد؛ دیوارهای سنگی سفیدش که روزی در نور میدرخشیدند، اکنون با رگههای سیاه پوشیده شده بودند، گویی زهری زنده در آن جریان داشت. مجسمهٔ کاتیا هنوز ایستاده بود، اما گویی دستانش شکسته و به زمین افتاده بودند. نوری ضعیف از پنجرهها میدرخشید که هر لحظه کمرنگتر میشد. در جلوی معبد، چند جسد دیگر پراکنده بودند.
لونا با صدایی که از وحشت و اندوه میلرزید، گفت: «انگار بهشون زهر دادن و مسمومشون کردن.» لیام با چشمانی که از ناتوانی و تعجب پر بود، گفت: «من فقط چند هفته نبودم. چه بلایی سر این سرزمین اومده.» و به درب معبد اشاره کرد: «به رگههای سیاه دست نزنید. بریم داخل!» قبل از اینکه قدم بردارند، زمین زیر پایشان لرزش خفیفی کرد و لکههای سیاه روی دیوارها به برف ریختند، مانند مارهایی که در حال خزیدن بودند. از میان مه، صدای سرفههای پیوسته و نالههایی خفه برخاست. لیام در را باز کرد و هر سه به داخل رفتند. مه مانند موجی خروشان پشت سرشان کوبید و صدای نالهها و سرفهها در باد محو شدند.
داخل معبد کاتیا، سردی و خفگی چنگ انداخته بود و صدای مه مرگبار که به در چوبی میکوبید، مانند زمزمهای شوم در فضا میپیچید. نور کمجان شمعهای رو به خاموشی روی دیوارها، سایههای لرزان لونا، لیام و کایان را بر ستونها میانداخت و بوی گزندهٔ زهر از شکافهای زمین بالا میزد، گویی معبد در آستانهٔ فروپاشی بود. لونا طومار و پارچه را به سینه فشرده بود و زمرد گردنبندش گرمایی ملایم از زیر پارچهٔ لباسش ساطع میکرد، مانند آخرین جرقهٔ امید در دل سیاهی.
لیام به سمت مجسمهٔ کاتیا رفت و دستش را روی سنگ سرد کشید و با صدایی که از عمق خاطرات تلخ میجوشید، گفت: «بعد از مرگش، خاکسترها و خردههای زمردش رو جمع کردم و اینجا گذاشتم. ورقهای نیمهسوختهٔ کتاب کهن هم کنارشون. اگه چیزی به سرودت ربط داشته باشه و بتونه کاملشون کنه، باید اینجا باشه. سرودتو زیر لبت زمزمه کن، ببینیم چی میشه.» کایان که عقبتر رفته بود، با وحشت گفت: «زود باشین، صداهای بیرون داره قلبمو از جا میکنه! این زهر داره میاد داخل، دیوارا جلوش کم آوردن!»
لونا با صدایی لرزان اما مصمم، زیر لب سرودها را زمزمه کرد. خاکسترها و خردههای زمرد شروع به درخشیدن کردند، مانند ستارههایی که در دل شب سوسو میزنند. لیام با احتیاط و احترام محفظهٔ شیشهای را باز کرد: «لمسش کن، انگار یه تیکه از وجودش هنوز اینجاست.» لونا خاکسترها و خردهزمردها را لمس کرد و گرمایی ملایم از آنها به انگشتانش رسید، گویی نسیمی گرم از میان سالها گذشته بود. ناگهان، زمزمهای در ذهنش پیچید؛ صدایی دور و مهربان، مانند نجوای مادری که از دوردستها میرسید: «در تاریکی شوم، تو خود نوری…»
لونا لحظهای چشمانش را بست و سپس با شگفتی به لیام گفت: «صدای کاتیا رو شنیدم… بهم گفت، در تاریکی شوم، تو خود نوری… حس میکنم!» و با تردید افزود: «ولی سرودهام هنوز ناقصن؛ این صفحههای کتاب خیلی سوختن. هیچ واکنشی نشون نمیدن و کامل از بین رفتن.» لیام به سنگ محراب خیره مانده بود، گویی در عمق خاطراتش غرق شده بود. گوشهٔ چشمانش از خیسیای پنهان لرزید: «نور… آره، اونم خودش نور شد…» سپس سرش را پایین آورد و نگرانی عمیقی در نگاهش به لونا دوید، گویی میترسید این دختر هم به همان سرنوشت دچار شود: «اگه واقعاً این زهر و بیماری از طرف درینمور و نیروی تاریکی باشه، پس قدرت اهریمنی پشتش هست و با سرودهای ناقص نمیتونیم جلوشون بایستیم.»
کایان با عجله گفت: «ولی همین نور و سرود، سایهها رو از بین میبرد. شکارچیها منظورمه. نه؟ حتی روی این زهر هم داره تأثیر میذاره! نگاه کنید!» و به شکافهای دیوار اشاره کرد که لکههای سیاه کنده شده بودند و کمجان میجنبیدند. لیام با لحنی که از ترس و اضطراب میآمد گفت: «اونجا فرق میکرد! اگه درینمور پشت این قضایا باشه، این مه قدرت دو چندان به این زهر و سایههای تاریکی میده. قویتر از اونه که سرودهای ناقص بتونن جلوشون بگیرن.» و هنگامی که خاکسترها و خردهزمردها را داخل ظرف نقرهای کوچکی قرار میداد، افزود: «موقع بازسازی آزوکایا، نسخهای کمحجم از کتاب کهن کاتیا رو از خرابههای کتابخانهٔ اصلی شهر پیدا کردیم و اونو جای امنی در قلب آزوکایا گذاشتیم. اگه قرار باشه با این زهر و هیولاهای درینمور بجنگیم، به اون سرودها نیاز داریم.» لونا با صدایی پر از عزم گفت: «پس بریم پیداش کنیم.»
«در تاریکی شوم، تو خود نوری...»

تالار ریشهها و کتاب کاتیا
تالار ریشهها · آزوکایا · نمایش روی نقشهناگهان صدایی عمیق و هراسانگیز، مانند شکافتن زمین از زیر پایشان برخاست. دیوارها لرزیدند و از شکافها، دود سیاهی با بوی زهر بالا آمد؛ غلیظتر و تندتر از قبل. صدای سرفههای خفه و نالههای بیرون بلندتر شد و نغمهای تاریک در ذهن لونا پیچید: «نور… محکوم به شکست است…» کایان فریاد زد: «زهر داره همهجارو پر میکنه!» لیام گفت: «نمیتونیم بیشتر از این بمونیم، اینجا داره خراب میشه!» و به دیوار پشت مجسمه اشاره کرد: «یه راه مخفی اونجا ساختم، برای روزای بد.» کیسهای چرمی از کمرش باز کرد و جعبهٔ خاکسترها و خردهزمردها را درون آن قرار داد و به سمت لونا گرفت: «اینو بگیر، وسایلتو بذار داخلش، سریع!» لیام به حکاکی گندم طلایی روی دیوار فشار آورد و سنگ جلوی راه مخفی کنار رفت. هر سه به راه مخفی پریدند و دود سیاه، مانند موجی خروشان پشت سرشان به معبد هجوم آورد.
راه مخفی با پلههای بلند و شیب تند به زیر معبد کاتیا میرفت. تاریک بود و دیوارهای سنگیاش صدای قدمهایشان را در خود میبلعید. هوا سرد و مرطوب بود و بوی خاک کهنه در زمین ریشه دوانده بود. کایان با ترس گفت: «حس میکنم یه چیزی داره پشت سرمون میاد! این زهر… انگار اینجا هم ولمون نمیکنه!» لیام گفت: «سریعتر بیاید. سعی کنید نفس عمیق نکشین، نذارید وارد بدنتون بشه. این تونل به دشتهای پایین میره.» لونا دستش را روی کیسهٔ چرمی گذاشت: «این خردههای زمرد… انگار دارن باهام حرف میزنن، لیام. کاتیا منو به یه جایی میکشونه. حس میکنم یه چیزی جلوتره.» لیام گفت: «اگه کاتیا داره تو گوشت زمزمه میکنه، یعنی راهمون درسته.»
صدای چکهٔ آب از سقف سنگی مانند ضربان قلبی آرام در سکوت میپیچید. نور کمجان زمرد دیوارها را روشن میکرد و حکاکیهای کهنهای از شعلهها و گندمها زیر نور سبز نمایان میشدند. ناگهان صدایی عجیب، مانند نالهای دور که از دل سنگها میآمد، در تونل پیچید. لونا لحظهای ایستاد و گوش سپرد؛ زمزمهٔ کاتیا در ذهنش بلندتر شد، اما صدایی سرد و عمیق با آن در هم آمیخت، گویی سایهای در حال بلعیدن صدای کاتیا بود. کایان پرسید: «این صدای چی بود؟ حس میکنم تنها نیستیم!» لیام گفت: «درینمور از نابودی سیر نمیشه. همیشه همین بوده. چی از جون این مردم میخواد؟ واقعاً نمیدونم. حالا هم قویتر برگشته.»
تونل باریک و تاریکی که لیام از معبد کاتیا ساخته بود، به راهروهای وسیعتر و پرپیچوخم وصل میشد. دیوارهای سنگی با حکاکیهای ساده پوشیده شده بودند که نشان میداد مردمان آزوکایا سالها پیش این مسیرها را با دست خود کندهاند؛ تونلهایی با سقفهایی گاهی کوتاه و گاهی بلند، که گویی برای روزگار سختی چون امروز آماده شده بودند. لیام با شگفتی گفت: «این تونلها… من فقط یه تونل ساده زیر معبد ساختم، ولی بقیه کار مردم آزوکایاست! که قطعاً تا قلب آزوکایا پیش رفتن و این خیلی خوبه!» و دستش را روی حکاکیها کشید و با تحسین گفت: «واقعاً تحسینبرانگیزه!» لونا گفت: «جعبهٔ کاتیا ما رو تا اینجا کشوند. زمزمهش تو سرم داره هر لحظه بلندتر میشه.»
ادامهٔ راه به یک اتاق بزرگ باز شد، با سقفی بلند و ریشههای خشکیده که از آن آویزان بودند. در مرکز اتاق، محرابی سنگی قرار داشت با گودالی که نور طلایی خفیفی از آن بیرون میزد. دور محراب، حکاکیهای گندم و نور خورشید نقش بسته بود. لونا با شگفتی گفت: «این چیه؟ درخشش نورش مثل زمرده!» لیام گفت: «اینجا، یه جای قدیمیه که منم ازش خبر نداشتم.» کایان با تردید افزود: «ولی حسم به اینجا خوب نیست. خیلی آرومه!» لونا به گودال محراب نگاه کرد. نفسش را آرام کرد و با صدایی که از عمق وجودش برمیخاست، سرود روشنایی خواند.
صدایی نرم در فضا پیچید و گودال محراب روشنتر شد. کتابی کهن با جلد چرمی تیره از میان آن بالا آمد، با خطوط طلایی که روی جلدش حکاکی شده بود. لیام با حیرت گفت: «این… این همون کتاب کهن که گفتم!» و به لونا نگاه کرد: «این کتابا فقط برای وارث نور نوشته شدن. فقط تو میتونی بخونیش.» لونا کتاب را در دست گرفت و آن را باز کرد. خطوط طلایی روی صفحهها به حرکت درآمدند و کلمات برایش آشکار شدند، اما برای لیام و کایان فقط خطوطی گنگ بود. لونا با صدایی لرزان خواند:
ماه کامل بر دشت قد کشیده، / در حلقهای شگفت و بیتغییر، / خاموش میتابد بر / دشت گلزار رنگپریده و ساکت.
شب تاریک آرام آرام بر آن میخزد، / زمین در آرامش است و خوابیده. / وحشتناک است که پا به راه بگذاری، / اضطرابی نامعلوم و مبهم / در زیر نور مهتاب حکمفرماست.
اگرچه میدانی که صبح زود / خورشید از میان مه خواهد تابید / و دشت را روشن خواهد کرد، / و آنگاه از مسیر خاکی خواهی رفت، / جایی که زیر هر علف کوچک / زندگی جریان دارد و میتپد.
با خواندن هر واژه، نور اتاق به تدریج گسترش یافت. دیوارها با درخششی ملایم زنده شدند. ریشههای خشکیدهٔ آویزان از سقف، به آرامی میلرزیدند و برگهای سبز نازکی از نوکشان سر برآوردند. گویی زندگی دوباره در آنها دمیده شده بود. هوای اتاق پر از بوی خاک تازه و شکوفهها شد. حس آرامش عمیقی همهجا را فرا گرفت؛ گویی سرود لونا جهان را در حال بازسازی بود.

«و آنگاه از مسیر خاکی خواهی رفت، جایی که زیر هر علف کوچک، زندگی جریان دارد و میتپد.»

سایهای از اعماق
تالار ریشهها · آزوکایا · نمایش روی نقشهاما پیش از آنکه این امید به اوج برسد، زمین بهشدت لرزید و غرشی عمیق از دیوارها برخاست. دود سیاه از شکافهای کف بالا آمد و سایهای عظیم با چشمانی سرخ ظاهر شد؛ تودهای از زهر که گویی از اعماق زمین برخاسته بود. صدایش، چون زمزمهای از گورستانهای فراموششده، طنینانداز شد: «نور شما، مهمان کوتاهمدت این ظلمت ابدی است… ریشههای هستی را به زنجیر خواهیم کشید و ابدیت را به سیاهی میسپاریم.»
کایان با وحشت فریاد زد: «اونا پیدامون کردن! بهتون گفتم یه چیزی داره دنبالمون میکنه!» لیام عصایش را بالا برد و گفت: «این تاریکیه درینموره! لونا، اون کتاب رو محکم نگه دار!» لونا کتاب را محکم در آغوش گرفت و نور زمردش را به سوی هیولا نشانه گرفت. نوری سوزان برخاست و سایه را اندکی عقب راند، اما محو نشد. کایان سرفهکنان گفت: «نشد.»
لیام گفت: «باید قویترین سرود رو پیدا کنی برای مقابله باهاش! الان بهتره فرار کنیم.» سپس به دری سنگی در دیوار اشاره کرد: «اون در رو ببینید! اونجا. بجنبید!» هر سه به سوی در دویدند و تودهای دود با غرشی خشمگین پشت سرشان خیز برداشت. لونا نور زمرد را به در نشانه گرفت و وقتی در باز شد، دود به آنها نزدیکتر شده بود.
«نور تو، مهمان کوتاهمدت این ظلمت ابدی است...»

دشت پهناور
دشت وسیع آزوکایا · آزوکایا · نمایش روی نقشهاز در سنگی گذشتند و با شتاب آن را پشت سرشان بستند. به تونلی باریک و تاریک قدم گذاشتند. در حالی که غرش دود سیاه از پشت سرشان به گوش میرسید، دوباره با سرعت شروع به دویدن کردند.
تونل به پیچ تندی رسید و نوری کمجان از دوردست سوسو زد. نفسهایشان در سینه حبس شده بود و پاهایشان روی سنگهای لغزنده لیز میخورد.
سرانجام به دهانهٔ تونل رسیدند و با پرشی نفسگیر به دشت وسیع آزوکایا قدم گذاشتند.